Select Page

Dit verslagje komt een stuk later online dan de bedoeling was – oorspronkelijk wilde ik het dinsdag, direct na Just Keep Running, plaatsen maar mijn gezondheid gooide roet in het eten. Daarover later meer. Nu eerst het raceverslag!

Zondag breekt stralend aan en ik voel me echt kiplekker. Ik heb nog een licht kuchje af en toe, maar niets waardoor ik denk dat ik niet kan starten. Wel ben ik van plan het rustig aan te doen en vooral niet te gaan jagen op een PR. Genieten en uitlopen!

Ik pak de eerste trein vanaf Breda-Prinsenbeek en zelfs op dit kleine tussenperron wemelt het van de hardlopers. Hoe dichterbij ik bij Rotterdam kom, des te meer sportschoenen en felgekleurde t-shirtjes ik zie. Er heerst een gezonde spanning – er zitten ook behoorlijk wat marathon lopers in de trein en zij staan aan de start van een flinke prestatie natuurlijk.

Ussie!

Eenmaal in Rotterdam zie ik eerst Patricia met mijn startnummer, en vervolgens mijn ouders aan wie ik mijn tas kan meegeven. Wat fantastisch leuk dat ze er zijn! Vervolgens verschijnt Nicole ook, en vlak voordat we naar het startvak lopen voegen Niki, Saskia, Alyssa en de buurvrouw van Saskia zich bij ons. In het startvak ontmoeten we vervolgens de meiden van Sisters in the City, hoe toevallig! Natuurlijk maken we een “ussie” en voor we het weten schuiven we naar voren richting de daadwerkelijke start.

Oh wat loopt het lekker. Nicole, Patricia en ik hadden oorspronkelijk afgesproken dat we rustig zouden starten, en zouden kijken of we iedere kilometer wat konden versnellen. Hahaha. Jaja. In de eerste kilometer zitten we al op 6’19” en we lopen lekker door. Het gaat zo snel! Voor ik het weet zijn we al bij de Kralingse Plas, ik geloof mijn ogen niet. Nog steeds lopen we met zijn drieën en we hebben het opperbest naar de zin. Het tempo is inmiddels wat afgezakt naar een aanvaardbaar ritme dat we behoorlijk vlak volhouden.

De zon schijnt, er staat een licht briesje dat lekker afkoelt als het nodig is en de omgeving is werkelijk schitterend. Voor ons uit slingert zich een lange slang met hardlopers en iedereen lijkt te grijnzen. In no time zijn we al weer om de plas heen en op de terugweg. Ik doe hetzelfde als Patricia bij het waterpunt, pak het bekertje voor de spons. Ik druk het sponsje tegen mijn nek, mijn polsen en mijn ellebogen. Even verlagen we in tempo vanwege de gladheid en de klinkertjes, maar daarna zetten we weer aan.

Wat is het fantastisch leuk om met zijn drieën deze race te lopen! We houden elkaar qua tempo prima bij en houden elkaar ook in de gaten. Ik merk wel dat mijn hartslag langzaam aan het stijgen is – de conditie is nog steeds niet helemaal wat het geweest is, maar daar had ik ook rekening mee gehouden.

Gelukzalig stuk

Ergens op de 9e kilometer komt er ineens een flinke heuvel. Het publiek moedigt ons aan en ik blijf met een gelijk tempo naar boven lopen, maar bovenaan de heuvel danst mijn hartslag de horlepiep. Bij kilometer 9,5 komt de man met de hamer, het gaat hier heel zwaar. Nicole en Patricia slepen me er samen doorheen, Patricia herinnert me aan de Dextro’tjes in mijn belt. Ze peutert hem er zelfs voor me uit omdat ik er zelf niet goed meer bij kan. Het helpt echt onmiddellijk en voor ik het weet lopen we over de 10 km-mat. We zijn er bijna! We nemen de bocht naar rechts en opeens loop ik op de Coolsingel. Wow. Wow wow wow. Het publiek draagt ons naar de finish, deze laatste meters zijn puur genieten. Vlak voor de finish grijpen we elkaars handen en met opgeheven armen gaan we met zijn drieën de finish over. De camera’s om ons heen klikken verwoed, het ziet er mooi uit denk ik! We finishen allen om en nabij de 1:11:55. Netjes!

Nicole en Patricia, bedankt voor deze fantastisch mooie race. Kers op de taart blijkt veel later in de vorm van een onverwacht PR, ik heb blijkbaar 20 seconden van mijn tijd in Den Haag afgesnoept. Say what? Niet gemerkt, niet naar gezocht, integendeel! De onverwachte cadeautjes zijn altijd het leukst hè?

Bikkels!

Ik sluit de dag heel sfeervol af door eerst met mijn ouders lekker een terrasje te pakken. Als zij naar huis zijn, voeg ik me bij de dames en heren van Run2Forty4, die op het keerpunt 28/41 kilometer staan, op de Blaak. Gezamenlijk schreeuwen we de bikkels binnen die de marathon lopen. Onze eigen loopmaatjes, maar ook de mensen die er uit zien of ze wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Met name bij het 41 kilometerpunt – zo dicht bij die felbegeerde finishlijn – zie je veel mensen die eigenlijk niet meer kunnen, maar ondanks alles toch nog verder gaan. Wat een wilskracht! Het doet bij mij ook weer die marathonkriebels toeslaan. In 2017, of 2018 misschien? En dan zeker hier, in Rotterdam!