Select Page

Gisteren was ik in stuitermodus, vanmorgen voel ik me eigenlijk of er een tractor over me heen is gereden. En dan vooral over mijn linkerknie … youch. Teken dat ik goed mijn best heb gedaan gisteren met de Bruggenloop!

Op Just Keep Running kon je al een impressie lezen van de Bruggenloop, maar ik wil hier nog wat uitgebreider schrijven. Waar heb je anders een eigen blog voor? 🙂

Voorbereiding

Ik was al 12 dagen achter elkaar bezig met #santastreak, dus met de voorbereiding an sich zat het wel goed. Wel zat het me dwars dat ik voor mijn gevoel niet genoeg lange afstanden had gelopen. Ja, ik had na de halve best aardig doorgetraind, maar de afstanden waren wel gezakt tot 1-5 kilometer met sporadisch een uitspatting naar 7-maximaal 12 kilometer. Was het genoeg om de boel op peil te houden?

Ik vertrok dus zoals gewoonlijk lekker zenuwachtig naar het event. Wat niet meehielp was dat we de avond ervoor sinterklaas hadden gevierd bij mijn schoonouders. Latertje, drie biertjes op, ‘s ochtends dus eerst nog vanaf hen naar huis en dan op tijd de trein halen, stress stress stress.

Wat WEL hielp was even lotgenoten contact. Via de app met de JKR meiden en daarna met Nicole en Rianne, die samen bleken te lopen en exact dezelfde plannen hadden als ik qua eindtijd en pacing. Mooi, ik had meteen twee loopmaatjes gevonden. Fijn!!

Tot aan de start

NS, ik mag wel eens op je schelden, maar dit was goed geregeld. Speciaal voor dit evenement was station Rotterdam Stadion open, dus trein uit rollen, bam, in het startgebied. Goed gedaan. Verder was de logistiek eigenlijk even fantastisch geregeld. Lampjes halen, locker regelen, ging allemaal lekker snel. Veel vrijwilligers, waaronder natuurlijk onze fantastische Patricia die helaas niet mee kon rennen en in plaats daarvan lampjes stond uit te delen en later de medailles. De kleedkamers waren verwarmd, ook heel fijn. Niks dan lof over hoe dit allemaal geregeld was.

Josianne met aanhang, Nicole, Rianne en ik ontmoetten elkaar bij het Make a Wish infopoint. Leuk om Josianne weer even te zien na een behoorlijke tijd. Ik kleedde me daarna even om, propte van alles in mijn locker en sneakte mee met Nicole en Rianne het groene startvak in. Note to self: bij volgende wedstrijden toch eens (net als iedereen) een uitdagender eindtijd opgeven, want anders eindig ik altijd in het laatste startvak en dat is niet nodig.

Mijn ouders waren in geen velden of wegen te bekennen en namen de telefoon niet op. Goed gemutst (met kerstmutsen, en Nicole zelfs met lampjes en al) stonden we in het startvak en namen nog wat selfies. Eigenlijk begonnen we al vrij snel te lopen, en vlak voor de start zag ik mijn ouders in het publiek, yeah! Nog even snel een knuffel en go go go!

Km 1-3

De start is meteen al heuvelop, oh hallo viaduct! We zijn nog lekker fris dus dit is een eitje. We hadden afgesproken om op 7’00” weg te gaan maar natuurlijk starten we te hard en eigenlijk loopt het wel lekker. Wat leuk, zo’n bekende omgeving, en toch weer heel anders dan de kwart marathon van afgelopen jaar.

Het viaduct zijn we zo over, en vervolgens is het een vrij vlakke route richting de stad. De Willemsbrug ligt aan de rechterhand, en vervolgens slingeren we links richting de Zwaan (oftewel, de Erasmusbrug) die we al van ver kunnen zien uitsteken tussen de gebouwen. Voor mij een van de hoogtepuntjes van de race en vanaf dat moment is de grijns eigenlijk al niet meer van mijn gezicht te slaan.

Ongemerkt gaan we het eerste bruggetje over (plat en vlak voor de Erasmusbrug). Koekie.

Km 4-5

Jaaaaa daar is ie, de Erasmusbrug. Dat ie best een stukje omhoog gaat voelen we geen van drieën want we zijn veel meer bezig met selfies nemen met de brug op de achtergrond. Oh, we zijn al boven haha! Beetje hijgerig, want hardlopen en selfies maken gaat niet zo goed samen. Gelukkig kunnen we ook weer uitrusten op de weg naar beneden J

We draaien de Boompjes op. Oh. Dit is best vals plat naar boven. Dat had ik me nooit gerealiseerd! Voor ons uit slingert zich een enorme rits met lopers, allemaal met groene lampjes. Het begint langzamerhand donkerder te worden, leuk!

Km 6-8

Van de Boompjes gaan we naar de Maasboulevard, en potver, het gaat nog steeds vals omhoog. Dat hadden ze ons niet gezegd! Het gaat best goed, we lopen inmiddels vlak 6’40” en dat is prima vol te houden. Rianne moet echter ontzettend plassen en schiet uiteindelijk toch een dixi in. Nicole en ik dribbelen even op de plaats maar besluiten toch langzaam door te hobbelen om de beweging in de benen te houden. Nicole vindt dat ik door moet lopen, voor mij zit er een tijd van 1.40 nog wel in. Ik zeg “niks daarvan” – samen uit en samen thuis, en die ene minuut, ach, wat maakt het uit? Samen lopen is zoveel leuker!

Onze kerstmutsen krijgen veel commentaar onderweg . Van kinderen, maar ook van volwassenen. Vooral Nicole begint enorm op te vallen met de lampjes om haar kerstmuts. Het wordt nu echt lekker donker dus dan valt dat nog veel meer op natuurlijk.

Rianne heeft ons in verbazingwekkend snelle tijd weer ingehaald, we lopen door en daar is het bordje 8. He? Nu al! Ik dacht echt dat we naar de 7e kilometer liepen maar niet dus. Lekker!

Km 9-12

Het eind van de Maasboulevard komt in zicht en ik weet dat we nu vlakbij de van Brienenoord brug zijn. Toen ik het parcours bekeek dacht ik nog, ooohhh gemeen, zo laat in de race, dan ben je al bekaf, maar dat is helemaal niet het geval. Sterker nog, ik kom er net lekker in. We gaan onder een viaduct door met aan de ene kant een stereo installatie die “Er staat een paard in de gang!” blert en aan de andere kant een lekkere samba band die zich de vingers van de handen trommelt. Leuk! Dan naar links, en we lopen parallel aan de brug, boven ons gaan heel wat lopers al schuin tegen de helling op.

We lopen een stuk door, er volgt een lus met een haakse bocht en ik zeg tegen Rianne, “hier gaan we!” Ik werp een blik omhoog en heb het gevoel dat het helemaal niet zo ver is naar de top van de brug, maar halverwege moet ik toegeven dat ik me daarin aardig heb vergist. Het eerste stuk gaat overigens prima, maar over de helft begin ik het echt heel goed te voelen allemaal.

De top lijkt maar niet dichterbij te komen, puf hijg kreun. Naast me zie ik rood aangelopen gezichtjes. Het begint zachtjes te regenen en dat is oh zo lekker op dit moment. Nicole schiet wat snelle filmpjes en dan zijn we toch eindelijk boven! Yeah! De laatste brug is beslecht en vanaf hier is het alleen nog maar freewheelen tot de finish.

De weg naar beneden is nog langer dan die naar boven en loopt in een linkse krul. We zetten aan en beginnen onmiddellijk mensen op ons pad in te halen. Het is hier echt heerlijk naar beneden denderen zonder angst voor gevaar – gaan met die banaan. Mijn benen voelen het wel goed, en mijn linker knie begint wat te miepen. Ik negeer het, vanaf beneden hoeven we nog maar drie kilometer en het stadion is zo dichtbij!

Km 13-finish

En nu wordt het zwaar. Het is niet zo dat deze kilometers nog oneindig lijken te duren, maar de energie in de benen is toch wel een beetje op. Grappig genoeg wil ik toch echt doorzetten. Nicole zegt dat er alleen nog een hoge 1.41 in zit, maar haar horloge heeft een halve kilometer stil gestaan en die van Rianne heeft er de brui aan gegeven. Ik besluit maar een tandje bij te zetten, ik wil zo laag mogelijk in die 1.41 gaan zitten. Het doet zeer, maar hey, de finish is in zicht!

Nicole moet er om lachen. Bij de halve marathon deed zij precies hetzelfde bij mij. “Jeetje Wen, ruik je stal?” Hahaha, ja, nu ben ik degene die er aan trekt, iets dat ik nooit van mezelf had verwacht. We lopen rond de 6’35” en ik probeer dat zo te houden. Dat lukt behoorlijk goed, al is de laatste kilometer behoorlijk afzien.

Het is ook even niet duidelijk wat nu precies de finish is. Is dat de grote groene boog daar? Of was dat de startboog en moeten we nog wat verder? Ja! Het is de boog! We zijn er! We pakken elkaars handen vast, drie kerstvrouwtjes op een rij en lopen de finish over. Yeah!

Even is het uitblazen, ik hoor Nicole zeggen “Oh mijn benen!!!” als we de snelheid er uit halen en verder wandelen. Ik voel het nu ook goed, vooral mijn linkerknie is niet blij. Ik kijk op mijn horloge: 1.41.24! HA! Gelukt! De uiteindelijke tijd blijkt 1.41.19 te zijn.

Het mooiste moment moet nog komen. Bij de uitreiking van de medailles zien we Patricia helemaal links staan, met – hoe toepasselijk – net nog drie medailles in haar handen. We vliegen haar in de armen. Fantastisch dat ze hier staat en ons de medaille mag uitreiken. Petje af hoor, niet kunnen lopen terwijl je wel zo graag zou willen, en dan alle mensen die hem wel gelopen hebben met een glimlach die medaille uitreiken. Ik ben zo blij dat ze er staat en tegelijkertijd heb ik zo’n medelijden met haar. Volgend jaar revanche meid!