Select Page

Yay! Weer een medaille!

Wow, ik heb zowat anderhalve maand niet geblogd! Oeps. Sorry mensen. Ik had het heel druk met werk, er gebeurde vanalles @home, ik zat een paar dagen in Engeland en was vervolgens flink ziek. Hardlopen? Wat is dat?

En toen realiseerde ik me dat de City Pier City al zowat voor de deur stond. Ik was inmiddels even gestopt met trainen bij de Breda Running Club omdat zij behoorlijk hard gaan en ik bang was dat ik me, door mijn achteruitgaande conditie, flink zou blesseren als ik daar mezelf zou forceren. Mijn wekelijkse stok achter de deur was dus even verdwenen. Toen ik eenmaal een beetje door het constante gehoest en geproest heen was, waren er nog drie weken om mezelf weer een beetje naar die 10 kilometer te slepen. Dat ging met moeite, zal ik je zeggen. Ik haalde in die drie weken de 10 kilometer niet, maar tikte wel bijna de 8 kilometer aan, en een keer de 7, en dat moest dan maar genoeg zijn.

Net omgekleed, ready to go!

Zondag 9 maart brak aan met een stralend zonnetje. Het was in de ochtend nog wat fris, maar ik nam voor de zekerheid toch maar zowel een singletje als een t-shirt mee, zodat ik keus had. Op Den Haag Centraal Station trof ik mijn twee collega’s die ook zouden lopen, en we konden ons omkleden bij een vriend van een van die collega’s – wat luxe! Ik trok toch maar zowel het singletje als het t-shirt aan, maar eenmaal bij het Malieveld aangekomen ging dat t-shirtje heel rap uit, want de temperaturen begonnen snel te stijgen en de wind was gaan liggen. Het leek wel zomer!

Wachten in het startvak

Whiehoe!

Voor de race kwam ik Patricia tegen van JustKeepRunning.nl – erg leuk om haar even in real life te ontmoeten na wat gekletst te hebben op JKR en Instagram. Daarna schoven we al gauw het startvak in en werd het wachten op het startschot. We vermaakten ons opperbest daar in de zon, met muziek en gezellige mensen om ons heen, en voor ik het wist kwamen de voorste twee startvakken in beweging. Nauwelijks 10 minuten daarna gingen wij ook!

Hoe verliep mijn race?

KM1: Lalalalala dit loopt lekker. Volgens mij loop ik helemaal niet hard. Wtf? 6:30? Uh, ga ik dit volhouden?
KM2: Jeetje wat is het druk. Zeg hey, hou die elleboog eens bij je! Ik loop niet voor niks helemaal rechts, haal me even fatsoenlijk en zonder body-contact in aub
KM3: Waarom doen mijn benen zo zeer? Is dit vals plat of zo? Auw. Waarom doe ik dit ook weer?
KM4: Ik heb het warm. Ik vind dit niet leuk. Ik wil naar huis. Rot op al die mensen. Waaaaaaar is het water?
KM5: Water? WATER?!?
KM6: Hey, water. Oh nee, toch geen water. WTF? Water is op? Mensen staan elkaar te verdringen, worden boos op elkaar, weigeren de waterslang los te laten. Ik speel politieagentje en verlies heel veel tijd hier.
KM7: Hm. Grappig toch dat die eerste vijf kilometers altijd zo’n worsteling zijn en dat het daarna voorbij lijkt te vliegen. Nog maar 3 kilometer joh!
KM8: Lalalalalalalaaaaa. Oh, lekker, schaduw van een viaduct, en een windje. Heerlijk! Zie ik daar de finish nou al?
KM9: Er ligt een meisje links in de hekken, het ziet er echt niet goed uit. Ogen open maar ze ziet niks. Er zit een agent geknield bij. Mijn reddingsduiker-opleiding zegt dat ik moet stoppen, dat doe ik dan ook. Ik stel voor haar in een stabiele zijligging te leggen, maar word genegeerd en vervolgens boos weggestuurd. Ok. Ik loop verder. Opnieuw verlies ik hier veel tijd.
KM9,5: jaaaaa de finish! Oh nee, toch niet. Sjips, ik moet nog een haakse bocht naar links joh! Hey! Een bordje met “Hup!” Man, en twee zoontjes van collega’s staan me aan te moedigen aan de kant, wat leuk! Awwww, een strompelende man voor mijn neus, nog heel even meneer! Hey! Een fotograaf! Oh wow, daar is de eindstreep gewoon!
KM10: Whoaaaahoaoaoaaaaaa ik ben er! Ik stop en mijn benen lijken ineens wel van zwabberend rubber. Eindtijd 1:18? Urgh. Oh well, op naar het drinkpunt en chop chop, mijn medaille laten graveren!

Eerste, tweede, derde en vierde plaats :)

En zo is de CPC al weer ten einde! Ik ben niet tevreden met mijn tijd, maar vind ook dat ik niet mag zeuren, want mijn voorbereiding was niet al te best. Voor het einde van de maand staat de Zandvoort Circuit Run al weer op het programma en … pfoe … daar zie ik best wel tegenop. Twaalf kilometer, waarvan drie strand. Dat wordt nog goed trainen tussen nu en dan!