Select Page

De dag van de CPC stond in no time voor de deur en ik was toch echt wel een beetje nerveus. Hoe verging het me?

Zaterdagochtend heb ik alle spullen klaargelegd, want ik kom er de rest van de dag niet aan toe. Reden? Het vrijgezellenfeestje van mijn beste vriend, dat de dag voor de CPC gepland is. Tja, ik wil toch echt naar beiden toe, dus dan is het goed plannen. Het feestje zelf is heel fijn, een dag met een gemengde groep mensen waar we veel plezier mee hebben. We beginnen met een borreltje, gaan daarna lasergamen en eindigen met een diner. Als mijn man en ik met de trein teruggaan naar huis merk ik al dat mijn bovenbenen stijf zijn – van het lasergamen. De volgende ochtend is dat omgeslagen in echt spierpijn. Nou ja, jammer dan, moet ik maar doorheen lopen.

Op het station kom ik tot de ontdekking dat ik mijn sporthorloge vergeten ben. Stom! Gelukkig komt mijn man met gierende banden in actie en brengt het horloge langs. Ik haal zelfs nog mijn trein. Op het station ontmoet ik Alyssa en Patricia en gezamenlijk vertrekken we naar het terrein.

In het startvak

In het startvak

Ik ben nerveus. Vorig jaar liep ik hier ook de 10 kilometer, in een tijd van 1.18.44. Niet best dus. Ik was slecht voorbereid, moest wandelen, het was onverwachts enorm warm, ik had oponthoud bij het waterpunt (water was op) en op de 9e kilometer werd ik vertraagd (loper voor mij viel flauw, ben ik even bij gebleven). Ik sta nu in startvak nummer drie, achter het vak van Alyssa en Patricia en ik sta nog behoorlijk achteraan ook. De twijfel slaat toe. Kan ik dit? Gaan al die mensen achter mij me zometeen inhalen? Straks eindig ik als laatste …

Km 1 – 2

Het startschot gaat eindelijk en we schuifelen vooruit. Eenmaal over de startlijn loop ik heel even 6’28” maar in no time stokt het hele veld. Het is te krap, te druk, we wandelen en staan zelfs even stil. Ik baal. De eerste kilometer klok ik op 7’28”, mieh! Verderop in de eerste twee kilometer komt er wat ruimte en kan ik een aangenaam tempo aannemen. Ik loop nu iets van 6’30” en neem me voor om de hele race te proberen die 6 op mijn klokje te blijven zien.

Km 3-4

Het gaat nu ineens snel. Ik focus me op ontspannen benen en de middenvoetslanding, en een hoge pasfrequentie. Ik loop vrij moeiteloos en begin tot mijn verbazing heel veel mensen in het startvak in te halen. Dat is me nog nooit overkomen – ik was altijd degene die ingehaald werd. Ik begin het “elastiek” spelletje: ik focus op een rug voor me en begin die aan een denkbeeldig elastiekje binnen te halen tot ik er voorbij kan. Op plekken waar ik vrijuit kan lopen haal ik snelheden van 6’18” en 6’20” – fantastisch!

Km 5-6

Vorig jaar was ik op dit punt al behoorlijk kapot en was ik al meerdere malen aan het wandelen. Ik bleef me toen maar afvragen waar het waterpunt bleef. Nu weet ik dat dat op de zesde kilometer komt. We slechten een heuveltje in het park (gewijzigd parcours ten op zichte van vorig jaar) en dat gaat prima. Ik neem was gas terug en kan daarna op weg naar beneden weer bijzetten. Nog steeds loop ik onder de 7 minuten per kilometer en ik voel me prima. Het waterpunt loop ik voorbij, want ik heb mijn eigen water bij me. Al doende leert men 🙂

Km 7-8

Ik weet precies waar ik ben en dat het vanaf hier zo’n beetje een rechte lijn is vanaf Scheveningen terug naar de finish. Ik weet ook dat die finish bedrieglijk is, je denkt dat je er bent maar je moet nog een bochtje om. In de 8e kilometer heb ik het een beetje zwaar, mijn pas vertraagt wat. Het is nog steeds druk op het parcours en af en toe moet ik inhouden omdat de weg versperd wordt door tragere lopers.

cpc-2015

Km 9-10

Kilometer negen doe ik een klein beetje rustiger aan, ik loop nu 6’40” gemiddeld. Opnieuw ligt er iemand in de hekken, bijna op dezelfde plek als vorig jaar. Wat is dat toch met dit stuk? Ik loop door. Zodra het bordje met 9 kilometer gepasseerd is, en ik de finish al kan ruiken, ga ik los. Alle energie die ik nog over heb laat ik gaan en deze kilometer loop ik dan ook op 6’17” gemiddeld. Ik kom zelfs met 4’40” over de finish! RAWR!!!

Woop!

Eenmaal terug op het terrein is het er op of er onder – heb ik een PR gelopen? De gegraveerde medaille geeft het antwoord: 01:07:22 JA! Weliswaar met maar 20 seconden, maar op dit parcours ben ik daar dik tevreden mee. Wat een fantastische race! Ook Alyssa en Patricia hebben de race lekker gelopen. Niki en Petra verschijnen ook nog even, voordat ze zich bij Zelia in het startvak voegen. Ook zij hebben fijn gelopen. We wensen Zelia nog een stevige toi toi toi en vertrekken vervolgens richting het station waar we ook nog een aantal “winnaars” foto’s maken bij New Babylon. Een perfect einde van een perfecte dag, als je het mij vraagt! Ik heb mijn drie doelen gehaald: uitgelopen zonder wandelen, revanche op vorig jaar en als toetje ook nog een PR. Blij!