Select Page

De dag na de marathon van Rotterdam stond ik op met een rauwe keel. Niet raar, want ik had de dag ervoor staan schreeuwen en supporteren aan de zijlijn nadat ik eerst de 1/4e marathon had gelopen. Beetje overbelast allemaal. Dacht ik. Tot ik thuis kwam.

Ik voelde me niet lekker, de keel begon steeds rauwer aan te voelen en ik begon te kuchen. Waar ik eerst een oppervlakkig kriebelkuchje had gedurende het griepje, voelde dit anders aan. Dieper in mijn borstkas. Beetje pijnlijk.

In de dagen daarop zette zich dit voort en ik werd ook nog eens stevig neusverkouden. Op woensdag had ik mijn officiele introductiedag op mijn werk, inclusief het tekenen van de integriteitsverklaring / ambtseed, en ik was heel blij dat ik het grootste deel alleen maar hoefde te zitten en te luisteren. Ik hoestte me rot en toen ik richting de trein liep viel het me op dat ik ontzettend kortademig was. Donderdag was niet veel beter. Vrijdag had ik gelukkig vrij.

2015-04-18 12.40.32

Bronchitis

De kortademigheid baarde me vooral zorgen. Dat was iets nieuws. Ik hoestte inmiddels ook behoorlijk wat rotzooi op en de kuch kwam van heel diep. Mijn hele middenrif deed pijn van het hoesten. Het was wel even slim om langs de huisarts te gaan. De mijne houdt gelukkig inloopspreekuur ‘s ochtends, dus ik kon meteen langs.

Mijn huisarts – die er uitziet als een soort welwillende kabouter – hoorde het allemaal eens aan en merkte op dat het huidige griepje de neiging had om heel lang te blijven hangen. Maar hij wilde voor de zekerheid toch even een bloedtestje doen om te zien of het niet ergens een venijnige ontsteking was. Druppeltje bloed, analyse apparaatje – spiffy man – en een kwartiertje later werd ik weer binnengeroepen. De huisarts keek wat minder opgewekt dan voorheen. Hij schudde zijn hoofd. “Da’s niet zo mooi.” Oh. Ok? Blijkbaar waren de ontstekingswaarden in mijn bloed behoorlijk hoog, en was dit dus geen griepje meer.

“Betekent dat dan dat ik een longontsteking heb of zo?” Nee, zei de huisarts, maar het was wel een flinke acute bronchitis (ontsteking van de vertakkingen in je longen). Hij luisterde eens met zijn stethoscoop en stelde vast dat het mijn rechterlong was. Ik schrok me eigenlijk wel te pletter. Blijkbaar had het griepvirusje zo in mijn lijf huisgehouden dat een bacterie vervolgens zijn kans schoon had gezien en een flinke infectie had veroorzaakt. Daar kon ik niet meer tegenop boksen, dus ik kreeg antibiotica om de boel een handje te helpen.

Rust

En zo lag ik de afgelopen twee weken dus plat wat hardlopen betreft. Bijzonder frustrerend, want het ging juist zo lekker. Die 10 kilometer begon vertrouwd aan te voelen en ik kon hem ook steeds harder lopen. Ik was goed op weg naar een 10 km/u op de 5 kilometer, iets wat ik zo graag wilde voor dit jaar. Maar goed, met je longen moet je geen geintjes uithalen, die moeten nog een heel leven mee.

Inmiddels ben ik klaar met de antibiotica kuur en het gaat heel hard de goede kant op. Geen uitbundige Koningsdag vandaag voor mij, wel even een klein uitstapje naar de vrijmarkt. En ik ben vandaag gestart met de Kayla Itsines BBG – dat is geen kattepis zeg! Maar dat gaat goed en zonder gehoest. Morgen moet ik nog een dagje werken, en daarna heb ik een week vakantie. Mooi moment om weer op te gaan bouwen, want ik moet wel die Brandgrensrun gaan lopen op Hemelvaartsdag he? Wordt vervolgd 🙂