hardlopen, persoonlijk

En toen was alles anders

Ik heb lang getwijfeld of ik nu wel of niet moest doorgaan met schrijven op dit blog. Ik bleef vooral bezig met Instagram, en het bloggen was zo’n beetje naar de achtergrond geschoven. IG was genoeg om mijn “gewone” leventje te beschrijven.

Ik liep een aantal wedstrijden in 2018 (5kms) en was zo gelukkig dat het weer kon. Bij de 4,2 km in Rotterdam struikelde ik over een pootje van een dranghek waardoor mijn knie en handpalm compleet open waren. Dat grapje kostte me twee maanden want eea ging ontsteken dus ik moest echt wachten tot alles weer geheeld was. Ik liep de 5km bij de Tilburg Ten Miles in een nette tijd en nog veel belangrijker, geheel zonder pijn in mijn knie, yes! Ik stond op het punt om mijn afstanden weer te gaan uitbreiden, maar eerst ging ik nog even op duikvakantie naar Egypte, heerlijk!

Doemgevoel

Voordat ik vertrok, werd ik overvallen door een onbestemd naar gevoel. Mijn man dook toen nog niet en zou thuisblijven, en ik ging eigenlijk helemaal zenuwachtig op vakantie. Ik kon niet pinpointen wat er was, maar dat het naar was, was duidelijk. Ging dat vliegtuig neerstorten? Ging ik daar op een of andere manier verzuipen? Wat??

Ik vertelde het nog tegen een aantal mensen. Een collega vroeg wat er toch was, ik was zo anders. Ik wist het niet. De vakantie was fantastisch overigens, zoveel mooie dingen gezien.

Ik nam het doemgevoel alleen gewoon weer mee terug naar huis. Ik was niet ziek, er was ogenschijnlijk niks aan de hand, en toch voelde ik me heel raar, bang en verdrietig. En nu geloof ik eigenlijk helemaal niet in dit soort dingen, maar als ik er nu op terug kijk, denk ik echt dat mijn lijf me onderbewust iets heeft proberen te vertellen.

Knobbeltje

Op een woensdagmiddag, de eerste middag in oktober dat het niet meer zo heel warm was na die fantastische zomer, was ik thuis aan het werk. Ik vertikte het om een kachel aan te doen dus ik zat in een warm vest met de handen onder mijn oksels, want ik had het koud. En toen drong het tot me door dat er iets aan de linkerkant zat dat er niet hoorde. Het voelde aan als een soort verdikte schijf in mijn borst. Uhoh.

Nu denk je niet meteen aan het ergste in zo’n geval, ik dacht voornamelijk, he nee he, vast een cyste, moet ik weer naar de dokter, etc. Zo gezegd, zo gedaan, (vervangend) huisarts geraadpleegd, de dag erna naar het ziekenhuis. Ik vertrok nog met het idee, dit wordt een routineklusje. Ik linkte dat doemgevoel op dat moment niet aan dit voorval … totdat ik door de molen ging en bij de radioloog op het bankje belandde voor een echo. En die toch wel zorgelijk ging kijken.

Helaas, een week later zaten mijn man en ik in een kamertje bij een chirurg en kreeg ik de uitslag. Borstkanker. En toen werd alles anders. Ik mocht het hele scala aan behandelingen ondergaan: zes chemokuren en immunotherapie, een operatie, bestralingen en hormoontherapie. Daar kon ik wel een klein jaar voor gaan uittrekken. Alles kwam verder stil te liggen. Sport, mijn werk, mijn hele sociale leven ook. Je hebt geen flauw idee van de wereld achter de diagnose kanker. Gelukkig ook maar, want leuk is die niet.

Doel

Inmiddels ben ik bijna vier maanden verder, en zijn de prognoses gelukkig goed. En ben ik er aan toe om er iets over op het “digitale” papier te gaan zetten. Vanaf hier wil ik graag verder bloggen over het proces, en vooral over: hoe krijg ik mijn lijf straks weer uit de kreukels en terug in het hardloopwereldje? Want ik was toch echt niet van plan om op te geven. Ik heb zelfs al een doel, de 5km bij de Bredase Singelloop. Mijn man heeft al beloofd om mee te lopen, en mijn hardlooptrainster gaat meehelpen om weer op te bouwen zodra dat kan. I can and I will. Just watch me!

5 thoughts on “En toen was alles anders”

  1. Mooi doel Wendy! En schrijven is ook helend denk ik. Ik moet mijn verhaal over kanker op mijn blog nog steeds afmaken. Ik werd ingehaald door andere realiteit die prioriteit kreeg. Misschien toch eens voor gaan zitten. Juist ook schrijven over het proces na kanker.

  2. Pingback: Angst -

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.