Select Page

Zo, en toen lag ik ineens meer dan twee weken volkomen stil. Reden? Griep! En het schiet maar niet op …

De zondag na de Zoladz test met de Running Club voelde ik me niet heel erg lekker. Wat last van mijn keel en kucherig. Mijn man had de week ervoor een paar dagen platgelegen met een keelontsteking, dus ik zag de bui al hangen. Maandagochtend werd ik rond een uur of vijf wakker met afschuwelijke keelpijn. Ook ik moest er aan geloven dus.

Ik had het verloop bij Arno gezien dus meldde me ziek. Ontzettend balen, het was de eerste dag na mijn proeftijd en ik voelde me enorm schuldig. Maar goed, niets aan te doen, het liep nu eenmaal zo. De dagen erna werd de keelpijn alleen maar erger. Een blik in de spiegel toonde een vuurrood ontstoken keel en vooral ‘s ochtends was de pijn echt verschrikkelijk. Volgens mij was dit de eerste keer in mijn leven dat ik keelontsteking had en ik schrok er van hoe pijnlijk het was – het voelde echt alsof iemand een lineaal in mijn keel had gestoken waar ik dan omheen moest slikken.

Huwelijk

Naast het feit dat ik niet kon werken, niet kon hardlopen kwam ook nog eens dat ik die vrijdag getuige zou zijn bij het huwelijk van mijn beste vriend. Are you kidding me? Echt, een jaar niet ziek geweest en dan net in deze week. Ik hield in alle communicatie naar vrienden toe angstvallig stil dat ik zo ziek was, ik wilde geen onrust veroorzaken bij het aanstaande bruidspaar en vrijdag zou ik toch wel weer redelijk beter zijn, nietwaar? Poehee, had ik even misgerekend …

Vrijdag brak aan en heel veel beter was het niet. Ik besloot in ieder geval richting ceremonie te gaan – ik had al een vrije dag genomen en ik kon het niet verkroppen dat ik er niet bij zou zijn. Dus, jurkje aan, hakjes er onder, paracetamol met codeine in overvloed en gaan met die banaan. De ceremonie ben ik goed doorgekomen maar tijdens de receptie begon ik al goed in te storten, en het diner heb ik niet afgered – halverwege zijn we vertrokken. Tranen met tuiten in de auto, ik vond het echt heel erg. Ik hoopte wel dat ik in het weekend zou opknappen.

Dat ging niet van harte, maar omdat ik vrijdags naar de bruiloft was geweest besloot ik maandag toch te gaan werken. Dat was echter van korte duur, in de middag was het hoesten hoesten hoesten – roodaangelopen hoofd, tranen over mijn wangen en kokhalsneigingen. Niet te doen. Terug naar huis dus weer. Uiteindelijk duurde het tot donderdag voor ik weer voorzichtig kon starten met werken.

Zandvoort Circuit Run

Ondertussen had ik de gezamenlijke run met ZĂ©lia al gemist, en kwam de Zandvoort Circuit Run er aan. Dat werd hem niet. Ik hoest nog steeds heel erg en bij traplopen sta ik piepend naar adem te happen. Mijn conditie is naar het nulpunt gezakt zo ongeveer, dus het leek me niet verstandig om afgelopen zondag meteen 12 kilometer met een stuk strand in een race te gaan lopen. Met pijn in mijn hart moest ik de race dus afzeggen – zo zonde, want we zouden er zowat met een voltallig team van JKR zijn inclusie VIP treatment met zitplaatsen boven de pitbox. Dammit!! Zelfs mijn voorgenomen solidaire rondje op zondag moest er aan geloven. Want, hoesten/vastzittend slijm/kortademigheid = niet hardlopen. Een snotneus, a la … maar ellende onder de nek moet je serieus nemen.

Het hoesten neemt inmiddels gelukkig wat af, dus ik hoop dat ik dinsdag weer mijn eerste voorzichtige rondje kan draaien. En dan is het weer vol aan de bak richting 1/4 Marathon Rotterdam!