Select Page

Dit was een lastig weekje. Allerlei dingen – niet hardloop gerelateerd – hielden me bezig en het was heel duidelijk dat je mindset toch belangrijk is bij hardlopen. Ik startte tot twee maal toe een lange duurloop en faalde. 

En dat terwijl de week echt zo positief begon. Ik liep de Singelloop Breda met ontzettend veel plezier. Vorig jaar was dit mijn eerste 10 kilometer race en ik weet nog dat ik super zenuwachtig was omdat ik nog niet eerder die 10 kilometer had aangetikt. Hoe anders voelde ik me nu – dit zou opnieuw een trainingsloopje worden, ik was totaal niet nerveus en had er zin in.

Mijn man was mee als supporter en we hadden een aantal punten afgesproken waar hij zou gaan staan (hij was met de fiets). Ik startte alleen in een eerder startvak dan de bedoeling was omdat ik twee loopmaatjes van de Running Club tegenkwam die me zo het blauwe vak in schoven. Uiteindelijk vertrok ik 10 minuten eerder dan mijn man verwachtte dus hij fietste een beetje achter de feiten aan, zo sneu! Uiteindelijk zou ik hem pas na de finish weer zien, aw! De race zelf ging geweldig, het was minder warm dan de week daarvoor in Utrecht, ik heb de wandelmomentjes overgeslagen en liep opnieuw 2 minuten van mijn beste tijd af. Hop, 68 minuten, mijn doel van 60 minuten komt in zicht!

Au

Toch denk ik dat ik zondag iets te veel gegeven heb, en dat was niet zo slim. Woensdag wilde ik graag de laatste lange duurloop lopen voor de halve marathon, maar dat ging voor geen meter. Mijn benen voelden heel zwaar en pijnlijk aan, ik werd binnen 300 meter staande gehouden door iemand die de weg wilde weten en nog eens 500 meter verder werd ik gebeld door mijn moeder. Als zij belt, neem ik altijd op, dus dit keer ook. Ik liep al niet in de flow, en hierna kwam ik er eigenlijk ook niet meer in. Tel daarbij op dat mijn werk op dit moment door een flinke crisis gaat en ik met mijn hoofd heel erg daarbij zat en tja … dit werd hem niet. Na vier kilometer wandelde ik teleurgesteld naar huis.

“Zodat mijn hoofd weet dat mijn lijf dit kan”

Daarna werd ik gespannen. Kon ik die halve marathon dan wel lopen? De 10 miles waren het verste dat ik tot nu toe had gelopen en dat was alweer een kleine maand geleden. Kon ik die sprong op D-Day wel wagen? Getver. Alle vertrouwen door de afgelopen races was helemaal weg. Zo stom – de vorm is er absoluut, dat kun je wel zien aan die 10K races die ik heb gelopen. Waarom kan ik daar nu niet gewoon op vertrouwen?

Vervolgens las ik een blog van Brouwertje waar ze vol trots vertelde dat ze de 20 kilometer had gehaald en ik was zo stikjaloers. Blij voor haar ook haha, maar ik voelde me wel een klein beetje een loser. Ook zij wilde persé toch die duurloop doen, “zodat mijn hoofd weet dat mijn lijf dit kan” en die uitdrukking vat het zo perfect samen. Dat was het precies, ik wilde ook weten of ik het aankon voordat de grote dag er was.

Mastbos

Gisteren was ik wat eerder thuis, mijn man had een etentje dus ik had de hele avond voor mezelf. Ik reed naar het Mastbos en begon aan het rondje rond het bos. Geen dwang, gewoon een duurloop van 12 kilometer rond het bos. Dat kan ik, heb ik vaker gedaan. Mijn benen voelden echt veel beter aan en de chaos in mijn hoofd was een beetje bedaard. Ik had mijn telefoon op stil gezet en genoot van de ondergaande zon, de geur van het bos en de muziek in mijn oren. Terug bij de auto had ik nog plenty aan energie over en ik besloot er nog 6 kilometer aan vast te plakken.

18K!

Doordat dit een spontaan besluit was liep ik op een gegeven moment wel in het stikdonker, zonder lichtjes, op onverharde paden in een onverlicht bos. Niet heel handig, ik zette er flink de sokken in om er wat sneller uit te zijn. De laatste kilometer was heftig, er leek geen einde aan te komen, maar toen de teller versprong naar die felbegeerde 18 kilometer voelde ik me ZO goed. Yeah! Toch gedaan. En ja, het deed wel flink zeer en vandaag voel ik wel spierpijn, maar het is minder ernstig dan ik eigenlijk had verwacht. Ik voel mijn heupen en een van mijn kuiten is niet zo blij, maar het voelt niet aan als een blessure.

Ready to go

Victory :)

 

En nu voel ik dat ik er wel klaar voor ben, voor die halve marathon. De komende week is het een kwestie van vroeg naar bed, niet te gek met alcohol, gezond eten, vitamientjes slikken en vooral niet verkouden worden. Misschien zondagavond nog een kort loopje, en woensdag nog eentje voor het losschudden van de spieren, en dan is het volgende week zondag zover!

Oh ja, en ik moet lampjes kopen. Want onverlicht rondhollen is super a-relaxed. Ik wil zichtbaar zijn, en zelf ook goed kunnen zien waar ik loop. Volgende missie 🙂