Select Page

lekker rennen

Ik lig stil met hardlopen, en ik weet even niet hoe lang dat gaat duren. Ze zeggen wel eens dat je de dingen pas mist als ze weg zijn, en hoe waar is dat zeg. Tot nu toe nam ik het feit dat ik kon hardlopen als een gegeven – en als het dan echt niet meer gaat, oh, wat is dat zuur. Wat een vervelende blessure is een lopersknie, ai ai ai …

Bruggenloop

Het is 13 december 2015. De Bruggenloop staat op het schema en ik ben een beetje zenuwachtig – het is wel weer een tijdje geleden dat ik een langere afstand liep. Op zich moet het geen probleem zijn, ik heb de afgelopen weken meegedaan aan Santastreak en ook best wel wat 7-8 km’s gelopen, dus 15 moet echt wel gaan.

Het gaat ook, en ik heb enorm veel plezier onderweg. De Brienenoord wordt beslecht en de gang naar beneden begint. Als we hier aanzetten is een lage 1.41-er nog mogelijk. Onderaan de brug voel ik mijn knie wel wat maar je weet hoe dat gaat bij een wedstrijd: op een gegeven moment gaat alles pijn doen omdat je gewoon al een tijdje bezig bent met een inspannende bezigheid. De finish is in zicht en we zetten nog wat aan.

De laatste vier kilometers voel ik de knie goed. De finish is geweldig, ik haal  mijn medaille op, mijn spulletjes, neem afscheid van mijn loopmaatjes en ga met mijn ouders wandelend naar huis. Ik hink een beetje, de knie doet echt wel flink pijn en als ik een viaduct afloop moet ik me toch wel even verbijten. Oei. Ik heb toch niet echt iets stukgelopen?

De volgende dag doet de knie echt echt zeer. Ik contacteer mijn trainster, we spreken af dat ik het even aankijk. De volgende dag is het al minder. En woensdag is het weg. Phew!

Korte rondjes

korte rondjes in de avond

De weken daarna draai ik eigenlijk alleen korte rondjes. Ik ben bezig om mijn basistempo omhoog te gooien en daarbij begin ik natuurlijk op de korte afstanden. 3 km, 4km, veel  meer dan vijf is het niet iedere keer. Gaat prima. Tot er een wedstrijdje op de planning staat halverwege januari, ik besluit om weer eens een 10 km te lopen. Midden in de route zit een flink viaduct. Tot aan het viaduct (5 km) gaat alles prima. Onderaan het viaduct begint mijn knie echt ontzettend zeer te doen. Zo erg dat ik mijn man me op laat halen bij de 7e kilometer. Oei.

En vanaf dat moment gaat het eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Kon ik dus eerst tot 7 km lopen, al snel wordt dat tot 5 km. En besluit ik in te grijpen, want dit is niet goed. Diagnose: lopersknie.

Lopersknie

Een lopersknie is nogal een verzamelwoord voor pijn rond de knie. Voor mij zit het aan de buitenkant van mijn linker knieschijf, en het is een niet te negeren pijn. Als ie eenmaal op komt zetten, dan is het hommeles. Doorlopen is gewoon geen optie, te pijnlijk. Het rare is dat ik er in het dagelijks leven nauwelijks iets van voel. En aan het begin van mijn hardloopronde ook niet. Op een gegeven moment gaat er iets ‘miepen’ in mijn linkerbeen: soms is het mijn dijbeen of bilspier die wat verkrampt aanvoelt en daarna begint de knie, soms is het andersom. Het begint met een kramperig gevoel, of er “iets” zit. Niet pijnlijk, maar je voelt het wel.

Als ik dat voel weet ik dat ik net zo goed kan stoppen, want als ik dat niet doe verergert het gekke gevoel binnen een minuut of twee tot een branderige, nare pijn links van mijn knieschijf. Met een duur woord heet deze blessure het tractus iliotibialis frictiesyndroom. De tractus illiotibialis is een grote peesplaat die vanaf het bekken langs de buitenkant van je been naar je knie loopt. Bij hardlopen wrijft deze peesplaat langs de zijkant van je knie.

Normaal levert dat geen problemen op, maar door allerlei oorzaken kan het zijn dat die frictie dus wel pijnlijk wordt. Overbelasting, of te lang met een voet op een bol wegdek lopen kan ellende veroorzaken. Een zwakke bil- of dijbeenspier kan de boel verergeren. Ik denk dat eea bij mij acuut is ontstaan bij die anderhalve kilometer naar beneden vanaf de brug, gecombineerd met een van nature al zwakke dijbeenspier. Dat laatste is in de afgelopen jaren wel verbeterd, maar op foto’s zie ik nog steeds dat ik bij hardlopen doorzak in mijn heup als ik land met mijn voet. Lang niet zo erg meer als in het begin, maar het is er wel.

En nu?

dat ging niet goed

We zijn inmiddels bijna een maand verder met fysiobehandelingen en kleine stukjes lopen, maar er zit weinig progressie in. Ik kan op dit moment niet meer dan 1,5 x 8 minuten hardlopen met een minuutje rust er tussen. Schiet niet op dus, en de lol van het lopen zit even in een flink dal. Gisteren zijn de fysio en ik overeengekomen dat ik de komende drie weken hardlooprust neem. De behandelingen gaan dan wel door en ik mag ook andere vormen van sport beoefenen, maar de hardloopschoenen gaan even de kast in. Na drie weken gaan we op de loopband kijken wat mogelijk is. Maar dit kan dus wel een tijdje gaan duren – van 3 weken (optimistisch) tot misschien wel 3 maanden (urgh).

Ik ben er erg verdrietig van. Gek is dat, dan heb je 38 jaar lang niet noemenswaardig gesport en wist je niet wat je miste. En nu voel ik me enorm onrustig en triest zonder mijn lievelingssport. Hopelijk is het van korte duur.