Select Page

Dat was best pittig, als ik zo terugkijk op de afgelopen weken. Ik zette aardig wat stappen op weg naar herstel en mijn lijf heeft dat wel geweten ook. Misschien dat ik daarom afgelopen vrijdagavond en zaterdagochtend niet heel lekker was. Maar! Ik sloot de week wel heel mooi af.

Powersled Training

Na de behandeling bij Huub, waar ik vorige keer over schreef, ging ik dus aan de slag met sleeptraining (ofwel Powersled Training, check de link als je wat meer voorbeelden wilt zien). Hardlopen was er nog even niet bij – het was slimmer om eerst even te kijken of ik mijn spieren wat sterker kon krijgen.

Naast de sleeptrainingen besloot ik mijn zolder in te richten als mini krachthonk. Ik schafte een aantal gewichten aan, een paar kettlebells en installeerde mijn oude laptop en monitor op zolder zodat ik Youtube filmpjes met workouts kon spelen. En weet je, eigenlijk begin ik krachttraining wel heel erg leuk te vinden. Op zo’n korte termijn zie je nog niet echt resultaat natuurlijk, maar ik voel het wel. Tijdens de woensdagavond trainingen zit ik met squatten op de helft van mijn lichaamsgewicht en het gaat steeds sneller omhoog!

Ook tijdens de sleeptrainingen zie ik progressie. De eerste keer dacht ik dat ik dood ging … ok, de tweede keer ook (haha), maar dat was wel na een extra rep en meer kilo’s dan de keer daarvoor. Het zijn wel heftige trainingen – na een half uurtje slepen was ik kotsmisselijk, liepen de tranen me over de wangen en klonk ik alsof ik drie pakjes sigaretten had gerookt. Er komt een hele hoop troep uit mijn longen zetten dan, niet normaal zeg. Het klinkt allemaal heel heftig en dat is het ook maar het voelt wel allemaal aan alsof het progressie oplevert.

Dipje

Toch vond ik het wel vermoeiende weken. Dat kwam denk ik ook omdat ik twee dagen cursus had inclusief een examen er achter aan in het begin van deze week, iets wat heel leuk was maar ook veel energie kostte. Daarnaast zijn er wat dingen die me mentaal bezig houden en ook dat kost een hele hoop energie. Woensdagavond had ik dan ook een slechte trainingsavond, mijn balans was zoek, ik kon me slecht concentreren. Mijn trainster merkte bij mijn binnenkomst al op dat ik er moe uitzag en dat was gewoon ook zo. Mijn lichaam had even geen zin meer om mee te werken. Ik heb de training wel volgemaakt, maar zat er niet voor de volle 100% in zoals normaal.

Vrijdagavond voelde ik het goed – mijn lijf was even toe aan rust. In plaats van een derde sleeptraining op de zaterdagochtend appte ik Huub dat ik even een dagje rustig aan zou doen. Ik heb voornamelijk wat uitgeslapen, maar in de middag werd ik wel weer wat onrustig en heb ik alsnog een krachttraining inclusief plank gedaan op zolder. Dat maakte wel dat ik me een stuk lekkerder voelde.

Hardlopen

En vervolgens brak de zondag aan. Ik had de hele vrijdag en zaterdag in mijn achterhoofd gehad dat het misschien een goed moment zou zijn om de hardloopschoenen weer eens aan te trekken. En aan de andere kant durfde ik niet goed. Omdat ik de blessure in het dagelijks leven niet voel, weet ik nooit of ik er nog last van heb als ik weer start met hardlopen, en dit keer stond er voor mijn gevoel zo veel op het spel … ik voelde me enorm goed over de stappen die ik gezet had in de laatste weken en ik had echt het gevoel dat de behandeling van Huub dingen veranderd had in mijn lichaam. Maar … wat als nou bleek dat ik na drie stappen hardlopen weer om kon keren? Wat als het weer op een teleurstelling uit ging lopen?

Maar – het was zulk mooi weer! En iedereen liep de CPC, en mijn hele timeline stond vol met glimlachende hardlopers. En als ik niet ging, zou ik het nooit weten ook he? Met een flinke dosis zenuwen trok ik mijn hardloopkloffie aan. Het zou het gewone rondje wijk worden, netaan 3 kilometers. Die heb ik in de laatste tijd heel vaak gelopen maar altijd met Evy (dus 3 minuten hardlopen, 2 minuten wandelen en lather rinse repeat). De allerlaatste keer probeerde ik ‘m in één stuk te lopen en liep ik aan het einde te hinken. Mooi testje dus, nietwaar?

Ik vergat prompt mijn Runkeeper aan te zetten, dus 300 meter in de loop moest dat ook nog even gebeuren. Verder had ik een muziekje op, geen horloge om en liep ik op gevoel. Ik pushte mezelf wel wat maar had niet het gevoel dat ik heel hard liep. In het begin liep ik echt op alles te letten – deed daar iets zeer? Ging er een spier miepen? Maar naarmate het einde van de run in zicht kwam zakte dat weg en maakte dat gevoel plaats voor …. verbijstering? Vreugde? Ongeloof? Euforie? Alles door elkaar? Ik redde het gemakkelijk tot aan mijn voordeur, zonder pijn. Op een tempo van 6.40 de kilometer – niet verbazingwekkend snel maar wel sneller dan ik dacht te kunnen lopen op dit moment. Wat? Ging het dan NU al daadwerkelijk helpen?

Zwaluw

Natuurlijk is één zwaluw nog geen zomer, al voelde dat vanmiddag letterlijk en figuurlijk wel zo. Is het dan echt zo dat één behandeling en een miezerige drie weekjes extra krachttraining al zo’n verschil maken? Ik appte Huub onmiddellijk en die zei natuurlijk ook “en nu slim zijn he?” – met andere woorden: nu niet overmoedig worden! En dat snap ik ook. Ik moet nu niet in al mijn happiness stomme dingen gaan doen en de boel meteen weer kapot lopen.

En dus gaan we op de ingeslagen weg door. Morgenavond haal ik mijn gemiste sleeptraining in en ga ik eens goed met Huub praten over verdere krachttraining en de mogelijkheden. En ga ik heel voorzichtig verder met lopen en kijken of ik de afstand langzaam kan uitbouwen. Doel? Ik wil 5 kilometer aan 1 stuk kunnen lopen op 23 april. Want dan kan ik de 5KM lopen tijdens de Antwerpen 10 Miles met Anita Active. Motto? Uitlopen. Niet meer en niet minder. Maar hoe vet zou het zijn dat ik dan weer mijn eerste raceday in anderhalf jaar zou kunnen beleven?