Select Page

Als ik terugkijk naar mijn laatste post op dit blog (november 2016 … oeps) moet ik wel een beetje lachen. “Vanaf nu komen er elke week weer weekverslagen!”. Uhuh. Niet dus. Ik vind het maar lastig. Toen ik nog volop kon hardlopen was er altijd wel wat te vertellen, ging het niet over trainingen en hoe die gingen, dan ging het wel over een wedstrijd en hoe die was gegaan. Dat is er helemaal af en ik vind het maar wat frustrerend – want wat valt er dan te vertellen?

En dus plaatste ik gisteren een plaatje op Instagram met de begeleidende tekst “To blog or not to blog”. De reacties die ik kreeg waren op zich wel positief al waren het er niet heel veel. Aan de andere kant kreeg ik wel weer een berg likes op een hardloopfoto van vandaag – mensen zien me toch graag rennen en ik krijg daar een hoop positieve feedback op. Dus tja, dan toch maar weer schrijven?

Geen groepstrainingen meer

Ik ben inmiddels helaas weer gestopt met het rennen in een groep. Ergens in januari had ik te veel traininigen achter elkaar die ik niet kon volmaken en na drie keer zo’n 20 minuten naar het begin te hebben moeten terugwandelen zag ik het even niet meer zitten. Trainster Lisette en ik wisten niet precies wat er nu aan de hand was: deed ik te veel met het klimmen er bij? Kwam het doordat ik van schoenen was gewisseld? Deed ik toch te veel tijdens de trainingen omdat ik de groep niet wilde laten wachten? Of was het een combinatie van alles bij elkaar? Dat laatste waarschijnlijk.

Inmiddels ben ik weer teruggewisseld naar mijn oude vertrouwde Kayano’s maar doordat ik gestopt ben met de zaterdagtrainingen merk ik wel dat de stok achter de deur een beetje verdwenen is. Dit in combinatie met vies koud weer zijn mijn hardloopmomenten naar een minimum gezakt en dat vind ik eigenlijk heel erg. Ik mis de uitlaatklep, de frisse lucht, de extra lichaamsbeweging. Ook mis ik de community waar ik deel van was – ik volg nog steeds heel veel mensen op instagram maar tegelijkertijd doet het zeer om naar al die vrolijke hardlopers te kijken. Ik wil ook zo graag!

Het plan

Het gaat dus nog steeds niet goed met de knie. Misschien dat het langzamerhand wat beter gaat maar dan gaat het wel heel erg langzaam. Rust houden lijkt ook niet zo te helpen. Vanmiddag was ik het trainen met Evy een beetje zat en probeerde ik weer eens als vanouds het kleine rondje door de buurt te lopen, aan één stuk, op een langzaam tempo. Het ging net – in de laatste 50 meter kwam het zeurende gevoel weer op. Ik zat op dat moment net onder de 3 kilometer en hoewel ik blij was dat ik weer eens een loop aan één stuk heb kunnen doen, zijn die kleine 3 kilometers natuurlijk peanuts. Grrr.

Ik was toch echt niet van zins om op te geven – er moet een nieuw plan komen. En zo heb ik toch besloten om eens op zoek te gaan naar een specialist. Ik wil graag een uitgebreide loopanalyse laten doen met camera’s. Want ergens gaat er iets mis in mijn bewegingsapparaat, en na ruim een jaar ben ik er echt helemaal klaar mee. Dus tijd voor grover geschut. Ik hoop dat daar iets duidelijks uit komt en dat ik vanuit daar verder kan gaan kijken. Daarnaast komen er binnenkort nieuwe Kayano’s – eens kijken of verse demping iets uit gaat maken. Ik ga proberen die reis naar herstel toch bij te houden op mijn blog. Wish me luck 😉