persoonlijk

Het valt tegen

De chemo’s zijn klaar, de operatie is achter de rug. Ik had me er zo op ingesteld dat ik me daarna zowel fysiek als mentaal beter zou gaan voelen … het loopt echter niet zoals ik me dat had voorgesteld. So what else is new, right?

Ik weet wel dat herstel niet lineair is, maar wat ik niet wist is dat fysiek en mentaal herstel niet aan elkaar gekoppeld is. In tegendeel eigenlijk. Want waar ik fysiek wel op lijk te krabbelen, is het een enorm gevecht om mentaal echt goed op de been te blijven.

Nayyirah Waheed

Ik zag deze voorbij komen op Instagram en dit geeft zo goed weer waar ik op dit moment mee worstel. Ik moet in het nu blijven. Accepteren dat dit is wie ik ben op het moment en dat dat prima is. Maar ik wil niet. Ik wil terug naar de Wendy die ik was. Naar het lijf dat ik had. Naar de geest die ik had. En ik ben bang dat ik daar nooit meer bij kom, en dat wat er overblijft altijd minder en slechter zal zijn.

Ik maak me overal zorgen om. Mijn slechte eetlust en daarom het uberlangzame aankomen. Mijn gratenbalenlijf waar mijn garderobe als een soort hobbezak omheen hangt. De zenuwpijn in mijn arm na de operatie (die overigens pas net iets meer dan een week geleden is). Het constante opgejaagde gevoel waarmee ik op echt slechte dagen wakker word en dat maar niet wil zakken. Komt het ooit weer goed? Komt het echt ooit weer goed? Op slechte dagen denk ik van niet en op goede dagen weet ik heus wel dat ik geduld moet hebben.

Acceptatie, het is wat het is, laat het over je heenkomen, leef in het nu, pak de dag zoals die komt. I KNOW. Fuck die shit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.