Select Page

Oh wat ben ik vaak aan deze blogpost begonnen en wat heb ik hem vaak ook weer weggeklikt. Het is waar wat ze zeggen, hoe langer je iets uitstelt, hoe hoger de drempel wordt om er toch aan te beginnen. En zo bleef het enorm lang stil hier. Toch mis ik het bloggen en wil ik (alweer, voor de hoeveelste keer?) weer gaan proberen eea regelmatig op te pakken. Laten we zien of het lukt. Dus, hoe is het met mij?

Stilte

Waarom was er zo’n radiostilte? Tja, een heleboel redenen bij elkaar waardoor ik vond dat het eigenlijk helemaal niet leuk was om te bloggen. Want waar moest ik het dan over hebben? Het feit dat ik zowat helemaal niet meer aan het hardlopen was? Hoe interessant is dat dan? Eigenlijk niet zo slim, want ik had natuurlijk ook kunnen vertellen over de redenen waarom en dan was ik wel regelmatig blijven schrijven. Maar op een of andere manier wil ik graag alleen maar vrolijke dingen vertellen, omdat ik denk dat dat nu hetgeen is dat interessant is om te lezen. Onzin natuurlijk, want bij elk leven horen downs (en natuurlijk ook ups) en het zou helemaal niet realistisch zijn als we altijd maar de ups laten zien.

Goed. Wat was er allemaal aan de hand?

Ten eerste de knieblessure natuurlijk. Op een gegeven moment kwam ik gewoon niet meer verder dan 6 a 7 minuten hardlopen achter elkaar en dat dan misschien 3 keer in totaal. Daarna vond de knie het wel genoeg en ik … ja ik niet natuurlijk. Ik heb Wings for Life gelopen tegen beter weten in, er ontzettend van genoten maar eigenlijk was dat helemaal geen slim idee. Mijn fysio was daar ook goed pissig over, en dat zette een beetje de toon voor de behandelingen. Ik was weer terug bij af en toen er nog wat andere dingen in mijn leven bij kwamen leek ik geen stap vooruit te komen.

Want, ten eerste kwam er weer een enorme reorganisatie voorbij op mijn werk, dat leverde de nodige spanning op en daar reageerde mijn lijf (en mijn humeur) ook weer op. Ik mocht buiten de kleine loopjes die ik deed op aanraden van mijn fysio verder eigenlijk niks anders aan loopsport doen, geen bootcamps, alleen fitness/coretraining onder fysio begeleiding en ik was gewoon mijn stress-uitlaatklep kwijt. Eigenlijk draaide ik gewoon een beetje in de soep, mentaal.

Astma

Daar kwam vervolgens een fikse verkoudheid bij die weer overging in een bronchitis. Ik voelde me super beroerd en was mijn lijf echt helemaal even zat. Gelukkig kon ik bij een vervangend huisarts terecht (mijn eigen huisarts was op vakantie) en die zei laconiek dat ik niet alleen bronchitis had maar waarschijnlijk ook astma. Say what? Hij deed een klein onderzoek, waaronder bekijken hoe lang ik uitademde ten opzichte van inademen en dat bleek een soort tell-tale sign te zijn.

Ook dacht ik dat ik hees was van het hoesten, maar dat bleek een compleet dichtgeknepen luchtpijp te zijn. Ik kreeg pufjes mee, en binnen een half uur had ik echt zoveel meer lucht. Ik schrok er zelf heel erg van, ik had al heel lang luchtwegklachten maar had die allemaal niet aan elkaar gelinkt. Zat ik nu levenslang aan deze diagnose vast, en wat ging dat nu betekenen voor sporten enzovoorts? Ik zat al niet lekker in mijn vel en dit kwam er ook nog eens bovenop. Ik was er even helemaal klaar mee. Met alles. Ik was echt helemaal geen leuk mens op dat moment, mijn omgeving heeft daar wel onder geleden vrees ik. Het liefste wilde ik de dekens over me heentrekken en gewoon even helemaal niks.

Ook niet hardlopen en ik was de dry-needling behandelingen ook helemaal zat. Al dat gepruts aan mijn lijf, het moest maar even klaar zijn. Dat resulteerde in een fiks meningsverschil met mijn fysiotherapeut, en ik kwam behoorlijk van slag dat gesprek uit. Ik zette de behandelingen stop, legde mijn hardloop pogingen even stop, er moest even rust komen, en ik moest kijken hoe het nu verder moest met de astma diagnose. Blaaaaaaaaarhg!

Rustiger vaarwater

Uiteindelijk was dat een verstandig besluit denk ik. En hierna kwamen de ontwikkelingen ook in een stroomversnelling. Ik kon terecht bij een heel deskundige praktijkondersteuner op het gebied van astma, zij bevestigde ook nog eens via longtestjes en gesprekken over mijn klachten dat ik dat hoogstwaarschijnlijk echt wel heb. Maar het is allemaal niet zo erg als ik het in mijn hoofd voorstelde. Inmiddels ben ik weer van de pufjes af en zit ik op een regime van antihistamine waardoor ik me echt vele malen beter voel en alle vervelende verschijnselen onderdrukt zijn. Ik heb weer lucht, mijn longen zijn rustig en ik ben ook eindelijk van die eindeloze nies- hoest- en kuchdagen af. Heel fijn.

Op mijn werk besloot ik het heft in eigen handen te nemen. Er kwam waarschijnlijk niets goeds uit de reorganisatie voor mij persoonlijk, en ik wilde niet achterover gaan zitten wachten tot zij eens besloten of ik kon blijven of niet. Ik begon met het updaten van mijn LinkedIn en toen ging de bal meteen rollen: binnen anderhalve week ging ik van een eerste gesprek naar een nieuwe baan, en een vakantie en twee weken overdracht later maakte ik de overstap van de gemeente naar een zorgverlener. Het is heel pittig, maar ook heel leuk en ik merk dat ik zoveel meer energie heb dan halverwege het jaar. Ik werk nu 4×9 met 1 dag vrij in de week en dat brengt ook zoveel meer rust. Ik kan mijn week veel beter plannen, en zo kon ik ook weer starten met sporten.

Hoe is het nu?

Dus, ik ben weer gaan hardlopen met Evy. En ik ben gaan wandelen. Inmiddels staat er een halve marathon (wandelen) op de planning in november, en ben ik tegelijkertijd mijn hardlooptijden weer aan het uitbouwen. Mijn conditie is helemaal weg, dus ik moet echt weer vanaf 0 beginnen. Frustrerend, maar ik heb het eerder gedaan dus ik kom er wel. Daarnaast ben ik altijd core- en stability training blijven doen, dus ik heb niet helemaal stil gestaan.

En nu? Nu voel ik me veel beter. Soms moet je gewoon even door een diep dal en er daarna sterker uitkomen. Het eerste deel van dit jaar was gewoon echt niet leuk, maar ik ben duidelijk weer op weg naar boven. Ik ga weer proberen regelmatig te bloggen en je mee te nemen in hopelijk mijn weg naar weer onafgebroken kunnen hardlopen. Ik heb zin in de herfst en de winter!

xxxwendy