hardlopen, on my way to 21k, wedstrijden

Just do it: Dam tot Dam loop!

En zo was het ineens zover. De eerste mijlpaal die ik gepland had staan dit jaar. De Dam tot Dam loop, op 21 september, in de aanloop naar de halve op 19 oktober. Was ik er klaar voor?

Onwillige spier

Nou, eigenlijk niet helemaal. Ik had voor mijn gevoel behoorlijk goed op schema gelegen wat trainen betreft, had al een keer de 15 kilometer gelopen en ook al een keer die hele 10 miles in een training. En toen, twee weken voor de grote dag, liep ik over mijn eigen grenzen in een training met de running club. Het ging om een heuveltraining waarbij ik op sprint tempo een aantal keer een groot viaduct op ging en daarna weer af.

De dag erna begon er een spier in mijn rechterbil op te spelen. Spierpijn, dacht ik nog. Tegen de tijd dat het woensdag was liep ik mank. Van hardlopen was geen sprake. Dit duurde zo’n anderhalve week en hoewel ik de DtD afstand wel gelopen had, begon ik nerveus te worden. Was mijn conditie aan het inkakken nu? Ging ik het wel redden? Kom ik deze rustperiode als een soort taperen beschouwen?

Zenuwen

Er is niks zo vervelend als zenuwen voor een wedstrijd. Als je niet oppast neem je heel die mindset mee tijdens je race en loop je niet naar kunnen. Ik stond flink te zenuwen in het startvak. Het was koud, er stond een stevige wind en ik wist niet wat ik van deze race moest denken. Vooral de tunnel boezemde me ontzag in. Wat moest ik er van verwachten?

Vlak voor de start

De race

Km 1-5

Het startschot klinkt. Het startvak komt in beweging, ik loop vrij links en beweeg me door de meute naar rechts zodat ik mijn eigen tempo kan aannemen en men me kan inhalen. Ik loop ergens rond de 6:30, iets te hard, maar het voelt wel lekker. Naast me, buiten het vak, gaat een jongetje op zijn fietsje hard onderuit. Hij blijft op zijn rug liggen en is stil, ik schrik me te pletter. Gelukkig begint hij daarna te huilen en is zijn moeder er om hem op te rapen.

De tunnel komt in zicht, en ik word overweldigd door een gelukzalig gevoel. Wat is dit gaaf! Een samba band met enorme drums zorgt voor een heerlijk galmend ritme en ik doe mijn oortjes uit om te genieten. Ik ga op mijn gemak naar beneden en geniet van het uitzicht, duizenden lopers die voor mij alweer naar boven gaan. Het is een beetje muf in de tunnel, maar het stuk naar boven valt me alleszins mee en voor ik het weet ben ik al weer boven. Ik moet alleen heel erg nodig plassen, ondanks dat ik voor de start al een dixie bezocht heb. Balen! Bij een rode kruis post schiet ik er toch maar eentje in, want ik heb geen zin in nog 14 kilometer met een blaas op knappen.

De volgende kilometers schieten eigenlijk voorbij. Normaal heb ik moeite met die eerste vijf, maar nu totaal niet!

KM 6-10

De route duikt Amsterdam Noord in en vervolgt zijn weg naar Oostzaan en het Molenwijkpark. Wat een fantastische toeschouwers. Ik loop de hele weg met een enorme grijns en kippevel. Een meisje voor me loopt wat te strugglen, ik ga naast haar lopen en probeer haar aan te moedigen. “Wat een fantastische race is dit!” Ze kijkt me aan of ik gek ben. “Ik vind er geen klote aan!” klinkt het hardgrondig. Aw. Ik laat haar achter me.

Er is muziek, er zijn waterstralen waar je door heen kunt lopen, er staan kinderen met stukken fruit, er staan live zangers, ik hoor mensen mijn naam scanderen, en ik loop en loop maar door. Ik loop tot nu toe een vrij vlakke race en heb de pacers voor 1:50 nog niet zien passeren. Whoehoe! Ik stop niet bij de waterposten maar drink mijn eigen meegebrachte water. En het sportdrankje dat ik nog nooit heb geprobeerd. Fout. Stomme fout! Van deze variant word ik blijkbaar misselijk – het is een suikervrije variant en de aspartaamsmaak is erg smerig. Damn. De helft van mijn meegebrachte drinken is dus niet te gebruiken.

Ik bedenk dat ik bij 8 kilometer – de helft – best even mag wandelen als ik daar behoefte aan heb. De 8 kilometer passeert zonder dat ik ga wandelen. Ik loop ongemerkt een pr op de 10 kilometer. En dan ga ik wel even wandelen – even wat drinken en op adem komen. Mogelijk is dit een dom besluit …

KM 11-15

Misschien ben ik op het slechtste moment gaan wandelen. We lopen nu tussen Amsterdam en Zaandam, pal tegen de wind in, zonder toeschouwers, in een saaie omgeving. Ik heb moeite om weer op te starten. Toch doe ik het en ik neem me voor de komende zes kilometer gewoon zonder wandelen weer door te rennen. Het lukt me alleen niet. Ik moet echt leren om niet in deze valkuil te stappen.

Eenmaal in Zaandam krijg ik het zwaar. Bij 13 kilometer komt de man met de hamer, ik ga opnieuw even wandelen. Dat er hier ook rijendik mensen staan doet me eventjes niet zo veel. De kinderkopjes onder mijn voeten zijn lastig, ik struikel een paar keer bijna. Toch ga ik weer rennen, en zie ineens mijn collega langs de kant staan. Wat leuk! Ik krijg weer helemaal energie (voor eventjes, haha) en kan er weer even tegenaan. Op 15 kilometer staat er een ambulance midden op het pad, de vrouw die er in ligt heeft ogen als schoteltjes. Oh jee …

Ik kan nog lachen :)

KM 16 – finish

Allemachtig wat doen mijn benen inmiddels zeer. Dit stuk ken ik natuurlijk van de vorige keer, ik weet dat er een brug aan komt. Oh nee, het zijn er zelfs twee! Ik worstel me naar boven. Ga ik het onder, of boven de 2 uur lopen? De finish is in zicht. Ik ga niet wandelen, ik moet en zal hardlopend die finish over. Mijn benen voelen als blubber. En ik red het, die finish. Wel met 2 minuutjes over de 2 uur, helaas. Niet wat ik wilde, maar ik heb m uitgelopen en de medaille hangt inmiddels om mijn hals.

Trots

The day after

Vandaag doet alles pijn. Mijn heupen vooral, en mijn enkels zijn ook niet zo blij. Niets geblesseerd overigens, gewoon moe, stijf en pijnlijk. Ik ben trots dat ik ‘m uitgelopen heb, maar teleurgesteld in mijn tijd. Zoals altijd, so what else is new? En ik zie op tegen de 19e oktober. Ik had er gisteren echt niet nog eens vijf kilometer bij kunnen lopen, er was niets aan energie meer over. Krijg ik dat de komende paar weken nog voor elkaar? Ik ga het in ieder geval proberen.

Ik besef dat ik wat verslagen klink. Ik ben ook gewoon een beetje moe 🙂 en soms ben ik onrealistisch en een perfectionist. De snelheid blijft me dwarszitten, maar daar zal ik me voorlopig bij neer moeten leggen. Volgend jaar heb ik in ieder geval een heel duidelijk doel: het opkrikken van die snelheid op de langere afstanden!

10 thoughts on “Just do it: Dam tot Dam loop!”

  1. Ik zag die man met de hamer ook! Bij 13 km en bij 15 km gaf die de genadeslag! Ik snap helemaal wat je bedoelt! Maar je mag trots op jezelf zijn! Twee uur en een klein beetje is hartstikke netjes! Ik liep er twee uur en 15 minuten over (bedankt man met de hamer). En toen we langs die snelweg liepen was ik al redelijk op, wat een lang en saai stuk was dat! Maar super goed gedaan!!

    1. Dank je wel! Ik weet inmiddels ook waarom ik zo op was na die 13e kilometer. Ik heb inderdaad een pr op de 10 gelopen, maar dat was wel inclusief tunnel en plaspauze. Ik ben dus te hard gestart.

      Geeft niet, het leert me wel dat ik op de kortere stukken blijkbaar inmiddels een stuk sneller ben geworden dan ik was, en dat dat vrij automatisch gaat. Ik heb alleen de conditie niet om er daarna dan nog 6 achteraan te plakken op een goed tempo haha. Dus ik ging stuk. Goede leer voor de volgende keer!

      Super dat je hem hebt uitgelopen hoor meid! Voor jou ook de eerste keer toch?

  2. Hoi Wendy,

    Leuk verhaal met een moedig doel om de 19 Oktober een halve te lopen.
    Wees er wel van bewust dat er een tijdslimiet is om binnen te komen zodat je daar op kan richten.
    Zou namelijk zonden zijn om na al die inspanningen niet kunnen finishen.
    Ga zelf de halve van Haarlem lopen voor de eerste keer en snap je onzekerheid.
    Heb zelf de DtD kunnen lopen in een tijd van 1:34 waar ik natuurlijk trots op bent maar ben dan nu ook bijna 3 jaar bezig maar weet dat de weg er na toe mooi maar wel met ups en downs is.
    Nou succes de 19e en verwacht natuurlijk weer een mooi verhaal.

    Groetjes Rene

  3. Mooi verhaal Wendy en ik weet zeker dat Amsterdam zal lukken via het Vondelpark even op je tanden bijten op de Amstelveenseweg maar dan het Olympisch Stadion 2 uur en 30 minuten zit er helemaal in voor je.
    Zelf kon ik (73) dit jaar helaas niet meedoen vanwege een pijnlijke knie maar volgend jaar ben ik weer op beiden afstanden aanwezig.
    Groet Willem NK kampioen 70+ 400 meter! ook leuk!

    1. Hi Willem, 2 uur 30 was precies wat ik in gedachten had! Moet gaan lukken, en dank voor de tip!

      Wow, wat fantastisch dat je deze afstanden loopt – ik hoop dat ik ook die leeftijd al hardlopend mag bereiken. Gefeliciteerd met het kampioenschap, en wat ontzettend leuk dat je de moeite neemt om even een comment achter te laten 🙂

  4. Wat een prestatie! Eentje waarvan ik alleen nog maar van kan dromen, ik heb over 2 maanden mijn eerste run, 5km. Maar de Tilburg Ten Miles staan op mijn lijst voor volgend jaar en dus ook de Dam tot Damloop! Je bent een inspiratiebron!

  5. Leuk verslag! En wat is dat toch met die 13e kilometer, echt iedereen kwam daar volgensmij de man met de hamer tegen! Ik was zelf ook helemaal stuk vanaf toen. Veel succes met de laatste trainingen voor de halve! Ik heb de 1/2 marathon van Amsterdam vorig jaar voor het eerst gelopen. Het is zwaar, maar het geeft ook zo’n ontzettende kick om uiteindelijk in het olympisch stadion te finishen!

    1. Ik ben heel erg benieuwd hoe het gaat zijn – ik heb We Own the Night gelopen maar toen finishten we niet in het stadion. Zo benieuwd!

      Gek, he, die 13e kilometer? Ik heb het al bij meerdere mensen gehoord inderdaad.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.