Select Page

Ik heb nog geen verslag gedaan van mijn 10 kilometer race van 6 oktober. Dat is eigenlijk best suf: ik heb er het hele jaar naar toe gewerkt en als ik het dan haal, dan schrijf ik er geen stukje over!

Het komt denk ik omdat ik aan het einde van de race geblesseerd raakte en daardoor de afgelopen weken stil heb gestaan wat hardlopen betreft. Zo had ik me de afloop niet helemaal voorgesteld. Daarnaast ben ik natuurlijk jarig geweest, was het op het werk heel druk en gingen de dagen zo snel dat ik moest hollen (jaja figuurlijk dan) om ze bij te benen. Maar! Ik kon deze mijlpaal natuurlijk niet voorbij laten gaan zonder er verslag van te doen.

Vooraf

Vooraf

De avond van te voren was ik verschrikkelijk zenuwachtig. Ik had tot nu toe die 10K nog niet aangetikt in mijn trainingen, en al helemaal niet compleet achter elkaar uitgerend. Mijn top wat dat betreft lag op 6,4K en dan is de sprong naar de 10 ineens wel groot. En dus ging ik twijfelen. Kan ik dit wel? Wat moet ik aan? Ben ik niks vergeten? Dat mijn vader die dag opgenomen werd in het ziekenhuis met hartritmestoornissen en een nacht moest blijven hielp ook niet mee. Wonder boven wonder sliep ik wel goed.

Toen de dag zelf eenmaal aanbrak was ik gelukkig wat minder zenuwachtig. Mijn ouders zouden naar Breda zijn gekomen om me samen met mijn man aan te moedigen, maar dat ging nu niet door natuurlijk. Ik nam me voor de race dan voor mijn vader te lopen! Als ik het zwaar kreeg, moest ik maar gewoon aan hem denken. Gelukkig ging het wel goed met hem, maar hij lag nog steeds in het ziekenhuis.

Mijn man en ik fietsten naar het centrum, en allemachtig wat was het druk! De 5KM lopers waren net binnen en ik vond het een gek idee dat ik niet bij hen hoorde. Voor de start was het ongelofelijk druk – ik schoof zijdelings het startvak binnen en kwam er toen pas achter dat ik in startvak 2 stond in plaats van in startvak 3, zoals was opgegeven. Voordat ik naar achteren kon lopen, klonk het startschot en werd ik mee naar voren geschoven. Oh shit! Hier gingen we!

Aan de start

1-5 km

Iedereen om me heen ging er als een idioot vandoor en onwillekeurig liep ik mee. Tot ik zag dat ik ver boven mijn eigen snelheid liep en qua hartslag al richting de 175 ging. Tegen alle gevoel in heb ik onmiddellijk gas terug genomen. Dat resulteerde er wel in dat gedurende een hele tijd het gehele startvak me passeerde. Ik liep iets boven mijn normale gemiddelde snelheid, maar toch bleef ik ingehaald worden. Dat was best demotiverend. Mijn hartslag kreeg ik niet onder controle – achteraf geeft mijn horloge een gemiddelde aan van 180 gedurende de hele race en dat is eigenlijk te hoog natuurlijk.

Op een gegeven moment liep ik alleen en ik besefte dat ik tussen de twee startvakken in liep. Dat was wel even leuk, want je krijgt onmiddellijk alle aandacht van de toeschouwers. Ik werd aangemoedigd en toegeschreeuwd, heel leuk. Ik had het wel vrij zwaar, en dat verergerde toen het 5km bordje in zicht kwam en ik besefte dat ik pas op de helft was. OMG. Ging ik dit wel redden?

Route

6-7 km

Deze kilometers vond ik een ware martelgang. De voorlopers van startvak 3 kwamen me voorbij gesprint op een tempo dat niet voor te stellen is. Mijn man, die ik in de eerste kilometers een aantal keer had gezien, was nergens te bekennen. Ik kreeg steken in mijn zij en liep een tijdje naar adem te happen. En toen werd ik kwaad. Ik ging dit redden. Ik ging NIET wandelen! Ik ging dit voor mijn vader doen, en doen zou ik het! En toen kwam Beyonce met haar “Who Run the World? Girls” voorbij gekrijst in mijn oren en ineens … vond ik mijn mojo.

8-9 km

Waarom vond ik dit zo zwaar? Als ik maar gewoon bleef ademhalen zouden die benen het werk wel doen hoor! En dat gebeurde ook. Ik begon mensen te passeren (halleluja!). Ik zag mensen voor me het opgeven en gaan wandelen. Stilstaan. Ik zag iemand in de berm in een zijligging liggen met een ander aan de telefoon, en riep nog verschrikt “gaat het??” De persoon aan de telefoon knikte. En al die tijd renden die benen van mij gewoon door.

Ik liep midden in mijn eigen startvak, mijn man stond een aantal keer tussen de toeschouwers en riep “ik zie je bij de brug!”. Het bordje 8 kilometer was ik zo gepasseerd en ik besefte dat ik nog maar twee kilometer moest en dat ik het gewoon ging halen. “The Year of Summer”, “The Eye of the Tiger” en “Feel the Love” kwamen achtereenvolgens voorbij en ik voelde me alsof ik op wolkjes liep. De binnenstad was afgeladen met toeschouwers die ons allemaal aanmoedigden. Ik dacht echt dat ik even in tranen uit zou barsten, wat een emoties zeg!

Gehaald!

10 km – Finish!

De laatste kilometer voor de finish merkte ik dat ik wat last kreeg van mijn linkervoet, maar ik negeerde het – mijn benen maalden onder me door, mijn ademhaling was onder controle al lag mijn hartslag rond de 180 en ik ging dit gewoon even doen. Mijn man stond me helemaal enthousiast aan te moedigen op de brug het centrum in, nauwelijks 200 meter voor de finish.

Met een enorme grijns rende ik de Grote Markt op – tussen duizenden toeschouwers en hop, zo de finishlijn over. OMG. OMG!! Ik had het gewoon gehaald, en zonder te wandelen! Na een snelle beker water en een telefoontje naar mijn man – laten we afspreken bij Run2Day – bleek ik niet meer normaal te kunnen lopen. Mijn voet bleek zoveel meer pijn te doen dan ik had beseft dat ik naar de winkel ben gehinkeld. Op dat moment kon het me totaal niks schelen. Ik had het gehaald! Ik had mijn #makeitcount doel gehaald! Ik was gewoon onoverwinnelijk!

Tijd

Ik ben geen snelle loper, dat weet ik. Ik had tegen mezelf gezegd dat ik al tevreden was als ik hem in 1 uur 20 zou lopen. En dat ik heel tevreden zou zijn als ik het in 1 uur 15 deed. Het werd uiteindelijk 1:13:48! En nee, dat is niet briljant snel maar hey, dan loop ik volgend jaar gewoon een PR toch? Voor een eerste 10K race ben ik ontzettend blij met het resultaat.

En dit smaakt naar meer. Volgend jaar de halve marathon?

Bron eerste foto: Run2Day Breda en Ilse van de Zande