Select Page

Inmiddels zijn we al weer een maand thuis, en ben ik zelfs al weer twee weken aan het werk. Corfu was leuk, heel erg warm en vooral bergachtig. Ons appartement lag op een helling van heb-ik-jou-daar waar hardlopen werkelijk onmogelijk was. We hebben hem dan ook niet gehold, maar wel een aantal keer op en neer gelopen, en dat was al een hele workout. Maar niet mijn hele vakantie was hardloopvrij, ik heb een halve marathon te halen!

Progressie

In mijn andere vrije vakantieweken heb ik namelijk wel behoorlijk veel gelopen en dat is maar goed ook, want de Halve Marathon-klok hiernaast tikt rustig verder en staat inmiddels op 11 weken voor 12. Met de zooltjes begin ik goede progressie te maken, en ben ik van 3 naar 5 naar 7 naar 9 en vervolgens zelfs op eigen houtje naar de 10 kilometer gesprongen. En dat zonder blessures!

12 kilometer

Ik had me voorgenomen om aan het einde van de vakantie 12 kilometer te kunnen lopen. Op de laatste zondag voordat ik weer moest gaan werken, moest het er dan toch van komen. Dat het warm was maakte niet uit, ik ging het doen, en het maakte ook niet uit hoe lang ik er over deed. Met een hardloopmaatje sprak ik af dat ik op 6 kilometer even zou wandelen en drinken.

Ik begon met trillende handjes aan de run. Rondom het Mastbos zou het worden, want dat dwong me om ook echt die 12 kilometer te lopen zonder cheat-afslagen. De route was eigenlijk nog net ietsjes verder, maar we zouden het wel zien. Ging ik het redden? Kon ik door die magische 10 kilometer grens heenlopen zonder mezelf helemaal kapot te lopen?

PR

mastbos

Endomondo tetterde af en toe wat in mijn oren terwijl ik de schitterende route liep. Het Mastbos is echt prachtig en heeft zowel verharde als onverharde paden, en ik liep een beetje van beide. Hier en daar was het even zoeken bij een vork in de weg, links of rechts? Ik liep goed, en keek eigenlijk niet naar de tijd. Dit moest een lange duurloop worden, en uitlopen was het motto.

Op 4 kilometer sloeg de schrik me om het hart, allemachtig, ik was pas op een derde. Ging ik dit uitlopen? De kilometers naar die 6 kilometer waar ik even zou wandelen en drinken gingen tergend langzaam, maar uiteindelijk waren ze voorbij. Ik was helemaal niet moe. Wandelen deed ik, maar dan wel heel even, net lang genoeg om water te drinken en ook wat over mijn armen en nek te gooien. Dit stukje was open veld en de zon brandde genadeloos. Ik liep weer verder, niet beseffende dat ik zojuist een pr had gelopen op de 5 kilometer.

Nog 2 PR’s

tijdensna afloop

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daar gingen we weer. En ineens ging het snel. Waar ik bij 4 kilometer nog dacht, omg, ik moet nog 2/3 van de run, was die 8 kilometer ineens onder me vandoor gegleden. Ik passeerde de 10 kilometer en voelde me nog best aardig, de benen wilden gewoon nog verder! Wow! Nog maar 2 kilometer te gaan! Ook nu besefte ik niet dat ik een minuut had afgelopen van mijn laatste PR op de 10 kilometer. De parkeerplaats kwam in zicht, waar ik nog een rondje omheen liep voordat ik stopte. Ik klokte 1 uur 33 en nog wat op 12.76 kilometer. Dit was het verste wat ik ooit had gelopen, en toen ik de stats zag kon ik mijn ogen niet geloven! Ik had het gehaald en nog in mijn beste tijd ever ook!

Nog 4 kilometer, en ik loop de Dam tot Dam. Nog 8 kilometer, en ik loop de halve marathon. Ik heb voor die laatste nog 11 weken. Dat moet toch lukken? Ik begin er langzamerhand in te geloven.