Select Page

weownthenight

Ownde ik hem? Mja. Op sommige punten wel, op andere ook helemaal niet. Dit was een race met heel gemengde gevoelens.

Ik wilde graag vroeg zijn omdat ik niet wist hoe de parkeergelegenheid zou zijn, dus ik vertrok om een uurtje of half zeven richting Olympisch Stadion. Ik had er zin in, ondanks de warmte, en ondanks het feit dat ik de hele dag al maagpijn had die kwam en ging. In de auto zakte dat af en ik kreeg de hoop dat ik er geen last van zou hebben tijdens de race.

onderweg

Ik was te vroeg, dus het terrein was nog niet open, maar ik kon in ieder geval gemakkelijk mijn auto kwijt en er waren bankjes buiten, dus ik zat prima. Na de opening van het terrein haalde ik mijn customized veters op (kleurtje correspondeerde met de kleur in de Nike+ App die aangeeft hoeveel kilometers je al gelopen hebt totaal). Ook liet ik een foto maken in de Photobooth bij Vogue. Later stond daar een ellenlange rij, dus vroeg zijn heeft ook zijn voordelen 🙂

vogue

Het terrein stroomde al gauw vol en ik voelde me nogal verloren – 5000 meiden en ik was hier alleen. Gelukkig kwam ik al vrij snel de meiden van Just Keep Running tegen, leuk jullie te ontmoeten! Na een klein regenbuitje schoven we ons startvak in.

Startvak

En dat duurde. En duurde. En duurde. Geen idee waardoor eea zo vertraagd was, maar om kwart voor 11 had de menigte er wel een beetje genoeg van. Uiteindelijk startte ik zo rond 11 uur volgens mij, een half uur te laat, en had ik dus al een uur op mijn benen gestaan in het vak. En dat voelde ik toch. De maagpijn was ook weer terug.

De race
KM1: Het was duwen en dringen geblazen die eerste kilometer. Ik heb maagpijn, en een steek in mijn zij, nu al. Joy. Het is warm en benauwd, maar volgens mij kan ik daar wel mee overweg

KM2-3: Er komt ruimte op het parcours en ik kan versnellen. Ik loop lekker en geniet van de entourage, het Vondelpark. Ik lig op ramkoers voor mijn tijd in Breda, ga ik een pr lopen?

KM4-5: Deze zijn wat zwaarder, maar ik houd mezelf voor dat dat altijd zo is bij mij. Ik moet hier even doorheen lopen en dan komt het verderop goed. Ik twijfel even of ik het waterpunt zal overslaan maar besluit dat niet te doen, ondanks mijn steeds verder in opstand komende maag. Het doet zeer. Ik krijg maar een paar slokjes naar binnen maar verlies mijn snelheid niet. Het gaat nog steeds goed.

KM6-7: Wacht even. Ik heb al 7K gelopen maar de kilometeraanduiding is nog lang niet in zicht. Het valse plat, de benauwdheid en mijn toenemende maagpijn doen me de das om. Ik ga wandelen, hoewel ik dat helemaal niet wil. Mijn stemming slaat meteen om, ik voel me enorm verslagen.

KM8-9: In mijn geheugen een martelgang. Ik weet nog dat ik dacht dat ik naar het 9K punt aan het lopen was, want mijn Nike app heeft allang aangegeven dat ik de 8K er op heb zitten. Ja, daar is het verlichte kunstwerkje. Wait, what? 8K? Dat kan helemaal niet! Het parcours is beduidend langer dan word voorgespiegeld. Lopen wandelen lopen wandelen. Ik verlies hier zoveel tijd.

KM10. Ver voor de finish geeft Nike+ aan dat mijn 10K er op zitten, en dat ik hem in ieder geval sneller gelopen heb dan de CPC. Marginaal, maar toch. Ik passeer het punt waar Patta lekker veel kabaal staat te maken en ons staat aan te moedigen. Uiteindelijk kom ik wel rennend over de finish, met op mijn nike+app 10,6 km.

IMG_6509

Direct na de finish schiet ik de dokterspost in, want ik loop krom van de maagpijn. Ik word nagekeken door eerst een ambulance medewerker die er toch even een arts bijhaalt. Waarschijnlijk komt het doordat ik te veel water gedronken heb in de voorbereiding. Gerustgesteld (ik moet sowieso nog minstens 1,5 uur rijden voor ik thuis ben) loop ik met wat moeite verder, krijg een goodie bag uitgedeeld. Het is goed dat ik de inhoud checkte, want ik dacht dat daar ook het kettinkje in zat. Dat blijkt niet zo te zijn, die moet ik apart ophalen. Had ik bijna mijn medaille gemist zeg!

Mijn tijd op de 10K is 1:18:07. Teleurstellend. Wel een minuut sneller dan de CPC overigens. Maar ruim 5 minuten trager dan Breda, en sowieso wil ik nu wel eens een tijd lopen rond de 1:06, dat moet toch haalbaar zijn? Er is werk aan de winkel. Mijn eerste gedachte, toen ik over de finish kwam, was: ik zeg de halve voor Amsterdam af. Na een nachtje slapen is dat gevoel gelukkig weer weg. Maar het is wel duidelijk dat ik nu intensiever moet gaan trainen op zowel afstand als snelheid. En me er bij neer moet leggen dat ik duidelijk geen zomer loper ben 🙂

Groot pluspunt? Ik ben niet geblesseerd! Zelfs geen spierpijn, behalve wat loom in de kuiten en wat gevoelig in de heupen/liezen. Dat is in ieder geval wel een overwinning!