persoonlijk

Kuur zes

En toen was de situatie ineens in een rap tempo anders.

De laatste kuur, kuur vijf, was een ramp. Griep, beginnende longontsteking, ziekenhuisopname, enorm beroerd. Ik had niet meer genoeg aan drie weken om op te knappen. Toenemende neuropathie, diarree, alle slijmvliezen in mijn darm stuk, pijn pijn pijn. Help.

En zo zat ik donderdag huilend bij de verpleegkundig specialist omdat ik de zesde kuur totaal niet meer zag zitten. Uitstellen? Schrappen? Wat?? Eerst was het idee om me alleen nog immunotherapie te geven. Na overleg met de oncoloog werd het 1 immuno en 1 chemo te schrappen. De herceptin (immuno) en carboplatin (chemo) bleven, want dat zou zorgen dat de enorme bijwerkingen minder werden, terwijl ik toch nog beide varianten zou krijgen.

Ik was er niet heel happy mee maar liet me overhalen. Snapte de redenering ook wel.

Het is op

Tot het weekend. En ik echt zo hard onderuit ging qua pijn dat ik zondagavond tegen Arno zei “ik kan dit niet meer”. En hij het met me eens was – tot nu toe heeft hij me altijd goedschiks of kwaadschiks weer overeind gehesen op dit soort wanhoopsmomenten, maar nu zag hij ook dat de koek gewoon helemaal op was.

Maandagochtend belde ik naar de afdeling en gelukkig had dr. Stevense nog een gaatje in de ochtend. Die zag ook wel dat het helemaal niet goed ging, dus in overleg doen we nu toch alleen de immuno en niet de chemo. En ja, datis eng, maar dr. Stevense staat er ook helemaal achter, en gezien mijn tussentijdse resultaten is er voldoende marge. Dus ik ben ook enorm blij.

Klaar!!!

En zo … is het ineens klaar. Sneller dan gepland. Ik hang nu aan het immuno infuus, maar daar ga ik waarschijnlijk amper last van hebben. Gisteren was het besef nog niet helemaal geland, maar vandaag realiseer ik me keihard – ik ben klaar. Klaar met de cyclus van je constant weer beroerd gaan voelen. Klaar met niet kunnen eten, met gillen op de wc, met alle smaken die het niet meer doen in je mond. Klaar met de droge huid, de ontstekingen, met de stoppels die iedere keer weer van mijn hoofd en benen vallen. Klaar met klooien onder de douche en in bad, want vandaag gaat de PICC lijn er ook uit ( oh help).

Starten

En natuurlijk volgt er nog een traject van operatie en bestraling, maar … dat voelt aan als zo veel gemakkelijker dan de hel waar ik nu doorheen gekropen ben. Ik heb iets meer dan een maand om te herstellen. Want nu kan ik ook starten met een aantal dingen! Starten met al die cellen in mijn lijf bij te laten komen. Starten met haargroei op mijn koppie. Starten met voorzichtig opbouwen van mijn spieren. Wandelen! Vreten vreten vreten (all you can eat sushi here I come!) Starten met mentaal bijkomen. Starten met het afronden van deze prutbende.

YASSSSSS!

2 thoughts on “Kuur zes”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.