Select Page

imelda
Toen ik mijn outfit voor Nike’s We Own the Night bij elkaar aan het zoeken was, besefte ik dat ik eigenlijk een aardige kluit aan sport/hardloopschoenen bezit. Je kunt er mooi mijn “hardloopcarriere” aan aflezen, kijk maar mee.

Ik begon met hardlopen omdat een vriendin van mij al een tijdje bezig was en mij en een vriend uitdaagde om mee te lopen met de Dam tot Dam loop. Dat was begin 2012. Ik had nog nooit hardgelopen en het leek me eigenlijk ook heel erg saai, maar goed, de vriend in kwestie ging meedoen en ik kon natuurlijk niet achterblijven he?

VolleybalVol goede moed begonnen we aan C25K (Couch to 5K) want ik had het plan om dan de 4 Engelse Mile te gaan lopen. De 10M leek me wat te hoog gegrepen 😉 Ik zag het niet zitten om meteen maar allerlei spullen aan te schaffen, dus ik begon zoals veel beginnende lopers doen: in je afgetrapte joggingbroek met een katoenen t-shirtje en schoenen die je nog in de kast hebt staan. In mijn geval waren dat mijn volleybal schoenen – een sport die ik een tijdje beoefend had maar op moest geven omdat het te veel belasting betekende voor mijn – ooit gebroken – elleboog.

Die volleybalschoenen waren prima schoenen, aangemeten en al, maar wel voor … yup, volleybal. Ik had geen flauw idee dat dat iets uitmaakte.

Asics GT 2170

Tijdens mijn loopjes met C25K kreeg ik algauw erge last van mijn heupen en knieën. Zie je wel, dacht ik, hardlopen is niks voor mij. Tot ik las dat dat wel eens aan mijn schoenen zou kunnen liggen. Ok, dan gaan we toch maar investeren. De vriend en ik togen naar Run2Day in Rotterdam (ik wist niet eens dat er eentje in mijn eigen woonplaats zat) en lieten ons schoenen aanmeten. Dat werd mijn allereerste paar hardloopschoenen, de Asics GT 2170. Ik kocht er meteen een tight, een hardloopshirtje en een hardloop jasje. De tight durfde ik overigens niet aan, dus ik bleef nog steeds lopen in mijn joggingbroek.

Mijn vriendin en vriend raakten beiden geblesseerd, en besloten de Dam tot Dam niet te gaan lopen. Ik vond het niet leuk om de race in mijn eentje te gaan lopen, dus langzamerhand verdween de motivatie, en ik stopte met lopen. Zonde, maar ik zat er met mijn hart nog steeds niet helemaal bij. Dit was in maart 2012. Mijn hardloopkloffie verdween in de kast.

Flyknits 1

En toch zat het me niet lekker. In oktober 2012 pakte ik het hardlopen weer op. Het ging langzaam met C25K, omdat ik me aan strikte wandel/rennen intervallen moest houden. Op een dag gooide ik de app aan de kant en ging op gevoel lopen. Met wat wandelen tussendoor liep ik ineens 6 kilometer, en volgens mij had ik vanaf dat moment de smaak te pakken. Ik ging hardloopblogs lezen en bleef lopen, en eind december beantwoordde ik op de blog van Girls Love 2 Run de vraag “wat zijn jouw doelen voor 2013?”. Ik zei dat ik graag in januari een sponsorloop zou lopen en dat ik in 2013 ook heel graag 10 kilometer zou willen lopen.

Ik schrok me kapot toen ik in januari mijn naam samen met die van nog vier anderen voorbij zag komen op het blog van GL2R. Ik was geselecteerd om samen met hen mijn doelen waar te maken in 2013. We liepen samen in Amsterdam (oh mijn god, mijn conditie …), schreven stukjes voor de site over onze vorderingen en ik werd gesponsord door Nike met een prachtig hardlooppakket – waaronder de net nieuwe Flyknits 1. Mijn Asics stonden vergeten onderin de kast.

LunarGlidesIn maart van dat jaar gaf ik me op voor de iRun clinics van Run2Day Breda, om een goede stok achter de deur te hebben en om die 5K achter elkaar nou eens onder de knie te krijgen. Dat lukte. In september ging ik meedoen met iRun voor gevorderden om door te trainen naar de 10K, want ik zou in oktober mijn allereerste 10K race lopen in Breda. Het doel kwam in zicht! Mijn Flyknits waren niet bestand tegen de natte bosgrond waar we op trainden, dus er kwam een paar waterdichte LunarGlides bij.

FlyKnits IDOktober 2013 – mijn 10K race! Ik liep hem in 1 keer uit in een voor mij best redelijke tijd, dus ik was in de wolken. Ik had mijn doel gehaald! Ik was wel meteen geblesseerd. Mijn Flyknits bleken een maat te klein en we dachten dat het daar aan lag. Ik vond ze zo geweldig, dat ik besloot om een tweede paar te kopen als cadeautje voor mezelf na die 10K. En zo bestelde ik gepersonaliseerde Flyknits in een maat groter op de Nike site. Ze zaten geweldig.

Asics Kayano 19Fast forward naar maart 2014, de CPC. Een gekke race, zoals ik al eerder beschreef. Onmiddellijk daarna was ik opnieuw geblesseerd, nu met shin splints. De Flyknits zijn te neutraal voor mijn voet op de langere afstanden, helaas. Ze moesten de kast in. De LunarGlides zijn fantastisch, maar doordat ze waterdicht zijn liep ik daar al gauw in te soppen met de hoger wordende temperaturen. En zo kwamen er de Asics Kayano’s voor in de plaats.

OMG. Ik voel me Imelda Marcos *bloos*

Vanavond loop ik de We Own the Night 10K op mijn Kayano’s. Duimen jullie mee dat ik achteraf niet weer geblesseerd ben?