Select Page

Een weekje of twee geleden vertelde ik dat ik bij de podotherapeut was geweest, en dat daar bleek dat ik behoorlijk doorgezakte voetbogen heb. Afgelopen woensdag kon ik mijn zooltjes ophalen – ze waren zo’n beetje op maat geslepen, en de laatste finetuning moest gebeuren met mijn hardloopschoenen ernaast als referentie. Spannend!

Zooltjes

Toen ik binnenkwam, lagen ze al op de tafel en ze zagen er niet zo heel erg onmodieus uit als ik gevreesd had haha. Ach ja, ze verdwijnen toch in je schoenen en niemand die iets ziet, maar op een of andere manier heb ik bij het woord “zooltjes” altijd meteen een soort ouden-van-dagen associatie. Dat is onzin natuurlijk, want wie wil er nou niet op een fatsoenlijke, pijnloze manier kunnen lopen en sporten?

Sportzolen verschillen van gewone steunzolen voor in je dagelijkse schoenen. Ze zijn van verender, dempender materiaal gemaakt omdat er ook grotere krachten op uitgeoefend worden. De mijne zijn felblauw aan de bovenkant met een knalrode binnenkant die goed te zien is bij het deel dat de bogen van mijn voeten ondersteunt. Je ziet heel duidelijk waar deze zooltjes hun werk moeten doen: er zit een flinke kromming aan de binnenkant en het materiaal is zo stevig dat het mijn voeten in een natuurlijke boog dwingt, ook al komen mijn voeten met behoorlijke kracht neer op het asfalt waar ik op loop.

Zooltjes

Ze zijn in de praktijk nog wat verder bijgeslepen zodat ze helemaal aansluitend in mijn Asics passen, en ze sluiten perfect aan op het anti-pronatie blok dat daar al in zit. Toen ik de schoenen met zooltjes voor de eerste keer aantrok, voelde dat wel wat vreemd: ik voelde duidelijk een stevige boog onder mijn voet. De podotherapeute waarschuwde me al: het kan zijn dat je er de eerste paar keren tijdens een run last van krijgt. Blaren behoren tot de mogelijkheden, maar als die lang aanhouden moest ik meteen bellen. Spierpijn of vermoeidheid is ook geen gekke, omdat je spieren toch anders belast worden. Dat laatste zou echter vrij snel moeten wegtrekken. Langzaam opbouwen was het devies, en ik moet sowieso over twee maanden terugkomen voor evaluatie.

Interval

Ik was natuurlijk ontzettend nieuwsgierig. Hoe ging dit voelen tijdens het hardlopen? Diezelfde middag nog trok ik mijn schoenen aan voor een testrondje. Het werd een rondje van zo’n 3 kilometer met intervalletjes van 1 minuut gevolgd door 2 minuten rustig dribbelen. In het begin voelde ik ze nog wel, maar dat was eigenlijk snel over. Na afloop had ik wat stijve kuiten, maar dat was het dan ook. Verder nergens last, niet van mijn voeten, schenen, knieen – dat was een goed begin.

Vrijdagavond had ik loopmaatje Jolien over de vloer. Zij loopt beduidend harder dan ik, maar was bezig met taperen voor een komende 15K loop, dus dat kwam mooi uit. Het liefste liep ze een kilometertje of 7 a 8. We spraken af dat we gewoon zouden gaan lopen, en dat we gaandeweg wel zouden kijken hoe het ging bij mij.

Het werd de hele weg klep klep klep, op een tempo waar ik eigenlijk normaal best mijn best voor moet doen en eigenlijk niet kan kletsen. Echt, het voelde of ik vloog! Bijna bij de 5k aangeland leek het er zelfs even op dat ik een PR op die afstand ging lopen, dus we zetten nog een tandje bij. Ik haalde het net niet, maar je kunt ook niet alles hebben. Zo’n 7,5K later liepen we weer mijn voortuin binnen en verbaasde ik me over hoe kiplekker ik me nog voelde. Geen last van mijn voeten, niet van mijn schenen. Zelfs mijn liezen, die na een kilometertje of 7 altijd een beetje beginnen te mopperen, deden totaal geen zeer. Wow!

Running Club Breda

Bron foto: Lisette Marcelissen

De volgende ochtend, vanmorgen dus, stond ik op zonder pijntjes en vermoeide spieren. Ook een unicum, want meestal moet ik tussen runs een dag, soms wel twee herstellen, en als het een race van 10K is geweest duurt dat zelfs wel eens drie dagen. Niks aan het handje nu. Zou ik gewoon meedoen met de Running Club Breda vandaag? Weet je wat … we doen het gewoon! En ook die training ging goed. Het was een pittige met veel krachttraining, trappetjes, heuvels en sprints. Ik liep een gemiddelde pacing van 6:30 (say what?!?) en tijdens een sprint liep ik met een piek van 3:11 (WHAT? Hoe hard?!?). Nu voel ik inmiddels wel dat ik een flinke workout heb gehad, maar dat is normaal. De zeurende blessurepijntjes zijn er gewoon niet. Hoe goed is dat? Het voelt alsof ik de heilige graal aan mijn voetjes heb!

Dam tot Dam, Halve van Amsterdam, here I come!