persoonlijk

Overweldigende support

Ik heb al een paar keer gehint naar de ontzettend lieve vrienden en familie die me iedere keer weer overeind hijsen – en toen ik zojuist een filmpje op Facebook voorbij zag komen in het kader van International Friends Day (6 februari alweer, ik loop wat achter) dacht ik, laat ik er iets over schrijven.

Ik blijf het bijzonder vinden, de support die van alle kanten naar ons toe stroomt. Ik had dat in het begin wel enigszins verwacht, maar de onafgebroken stroom van kaartjes, berichtjes, appjes is nooit opgehouden. Zo ontzettend bijzonder, en het maakt me zo ontzettend nederig. Ik heb me hiervoor nooit gerealiseerd hoe groot mijn netwerk – of liever, vangnet? – is.

Support

Allereerst zijn daar natuurlijk mijn ouders die zich letterlijk het vuur uit de sloffen lopen om er voor me te zijn, hoezeer de jaren bij hen ook gaan tellen en hoeveel ze ook naast ‘mij’ op hun bordje hebben. En natuurlijk ook mijn man Arno die er altijd is met een luisterend oor en veel van mijn slechte momenten aanhoort en weet te relativeren.

Kelly en Brenda, twee fantastische vriendinnen die me al door heel veel rotmomenten hebben heengesleept. Dank jullie voor jullie onophoudelijke support, jullie vrolijke noot en jullie onvoorwaardelijke aanwezigheid.

IJdo en Carolien, bij wie ik altijd terecht kan. Mijn “broertje” en zijn lieve vrouw die niet alleen een luisterend oor hebben maar ook vanuit het vak nog eens een keer heel goed advies kunnen geven en onzekerheden weg kunnen nemen. Die afspraak in het bejaardentehuis kom ik na <3

Merel en Ewoud, die ons alsnog een fijne kerst bezorgden en er ook heel erg zijn voor Arno als die het zwaar heeft. Want de partner van iemand die ziek is wordt nog wel eens vergeten terwijl die het ook ontzettend moeilijk heeft.

Mike en Karla, die in hele korte tijd zomaar uit het niets zo’n enorme support hebben geleverd. Onvoorstelbaar. Ik word er soms helemaal verlegen van.

Zwager Brian die naar me blijft vragen, al meerdere keren naar Breda is afgezakt om voor ons te koken en zonder er doekjes om te winden gewoon praat over hoe de situatie is.

Maar ook het hele groepje van loopmaatjes bij Train Je Leven waar ik pas nog maar weer begonnen was met hardlopen na een periode van blessureleed. Ik kan koffie drinken met jullie op zaterdag als het kan, jullie vrolijken me op in de WhatsApp groep en met prachtige bloemen. In het bijzonder wil ik trainster Lisette noemen, mijn lotgenoot die me zo ongelooflijk veel advies en ook hoop geeft.

Sowieso de hele hardloop community. Jullie support op Instagram is onbeschrijfelijk. Likes, comments, whatsapps, private messages, kaartjes, het kan niet op. De AnitaMeisjes (Deborah, Patricia, Nicole, Marjon, en nog zoveel anderen) die allemaal langs de zijlijn staan te juichen terwijl ik deze race van mijn leven loop.

Mijn collega’s, die me gelukkig niet vergeten zijn maar veel belangstelling blijven tonen en altijd blij zijn als ik weer iets te melden heb. In het bijzonder die lieve Yvonne die me prachtige handgemaakte kaarten stuurt met altijd een opbeurende tekst, Coranne die me regelmatig mailt, en Alexandra, Esther, Kim en Anne die langs zijn geweest voor een kop koffie en een praatje. En natuurlijk niet te vergeten fervent Instagrammer OnePhotoGeek (Gaston) die me altijd opbeurt met een lief bericht en die ik maar mis blijf lopen als ik even mijn neus laat zien op het werk.

Mijn ontzettend lieve buurtjes Josje en Linda, en Ad en Annie, bij wie ik altijd terecht kan als er iets is, en ook als er niets is maar ik gek word van de vier muren om me heen en het duimen draaien totdat ik weer verder kan in het traject.

Toekomst

Zoveel mensen. En ik heb er nog zoveel niet genoemd. Dat is wel een van de dingen die ik meeneem uit deze bepalende gebeurtenis in mijn leven: er is zoveel meer buiten je dagelijkse routine en je leven als werkende mens. In het begin kon ik mezelf bijna niet meer los zien van wie ik was op mijn werk – daar gaat toch 40 uur van je week naar toe en bepaalt voor een groot deel je leven. Wie was ik nou eigenlijk buiten dat? Waar was mijn identiteit naar toe? En als je dan ziet wat er op sociaal vlak om je heen speelt en wat een groot deel van je leven dat is, en wat een enorm warme respons ik krijg en blijf krijgen – het zet je leven wel in perspectief.

Ik weet nog niet wat ik daar mee ga doen. Hoe gaat mijn leven er uit zien als ik deze grote hobbel eenmaal genomen heb? Hetzelfde? Ga ik dingen anders doen? Wat wil ik eigenlijk? Er is nu nog niet echt ruimte in mijn hoofd om daarover na te denken, maar ik denk dat dat wel komt. De tijd zal het leren.

Vooralsnog ben ik iedereen ontzettend dankbaar. Dit is niet iets dat je “effe” alleen doet en gelukkig zijn jullie er allemaal om me een handje mee te helpen en om me op te rapen als ik gevallen ben en niet alleen meer overeind kan komen. Bedankt. Bedankt. Bedankt.

3 thoughts on “Overweldigende support”

  1. Lieve Wendy, wat ben jij sterk! Daar kan menigeen een puntje aan zuigen…wij lopen om je heen in deze race. En juichen samen bij de finish!!!

  2. Lieverd, deze mensen zijn er omdat jij er ook bent voor hun! We zijn er omdat jij bent zoals je bent. Die finsh lijn die jij gaat halen is zo belangrijk en zoals we al eerder over de finish zijn gegaan met onze armen in de lucht. Hoop dat het helemaal lukt om je zaterdag te zien.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.