Select Page

Nog iets meer dan twee weken, en de Dam tot Dam loop staat voor de deur. De tijd is werkelijk omgevlogen voor mijn gevoel! Ik wilde voor mijn eigen gemoedsrust de 10 miles al wel een keer gelopen hebben voordat ik in Amsterdam aan de afstand begon. Vorige week woensdag had ik hem al een keer ingepland, maar werd overvallen door een pijnlijke maag. Deze week moest het er dan echt van komen!

Via Endomondo stippelde ik een route uit waarbij ik van deur tot deur iets meer dan 16 kilometer zou lopen. Ik had een geheel vrije woensdag voor me liggen, de lucht was strakblauw, er scheen een zonnetje. Betere omstandigheden kon ik me niet wensen. Wel was ik behoorlijk nerveus: de 15 kilometer van vorige keer was goed gegaan, maar het was nogal een afstand en ik wist nu hoe dat voelde. Dat is waarschijnlijk een kwestie van wennen, naarmate ik vaker dit soort afstanden ga lopen, maar voor nu zag ik er behoorlijk tegenop.

Vertrouwd en toch ook niet

Maar goed, niet gezeurd. Ik schopte mezelf de deur uit en begon aan het eerste stuk van de route, dat ik al vaker gelopen had. Vertrouwd dus. Dit keer liep ik bij de anderhalve kilometer gewoon door (ik las hier vaak een stretch momentje in) omdat ik straks bij de echte wedstrijd ook niet even stil kan gaan blijven staan. Ergens op de 3 kilometer sloeg ik linksaf in plaats van rechts, om vervolgens zo’n 2 kilometer door te lopen via een fietspad door het noorden van mijn wijk. Aan het eind hiervan kwam ik bij een maisveld terecht, waar ik een stukje omheen moest, en vervolgens begon het echt onbekende deel van mijn route.

Langs de Mark

Wat een prachtig stuk Breda was dit! Ik liep dwars door de velden, over een dijk langs de rivier de Mark, en langs de rand van het Haagse Beemden Bos, waar ik nog nooit geweest was. De koeien kwamen me nieuwsgierig tegemoet.

Worstelen

Toch liep ik niet helemaal lekker. Er stond een flinke bries en vooral op de stukken over de dijk was het hard buffelen. Daarnaast is dit blijkbaar een favoriet stuk voor hondenliefhebbers, want ik kwam maar liefst vier eigenaren met loslopende honden tegen, waarvan er twee keken of ze het liefst een stuk uit mijn kuit wilden bijten. Daarnaast merkte ik ook dat ik de afgelopen twee weken niet helemaal lekker was geweest – mijn benen waren zwaar en ik liep een beetje tegen mezelf te worstelen.

Tel daarbij op dat ik een aantal keren toch moest stoppen om me te orienteren via Google Maps, en op een gegeven moment een hobbelige berm langs een 70 km weg tegenkwam, in plaats van het voorspelde fietspad … ik liep hier geen ideale tijd, zelfs niet voor een langzame duurloop.

Nu weet ik dat de tijd eigenlijk niet relevant is, en dat het gaat om de kilometers, en je lichaam de kans te geven om aan de belasting te laten wennen. Β Toch piept er een paniekerig stemmetje in mijn hoofd. Ik liep deze 10 miles in 2 uur en 4 minuten. Het zou zooooo fijn zijn als ik hem in 1:55 kan lopen! Nu heb ik veel tijd verloren op deze run, en ik zal waarschijnlijk harder lopen op de wedstrijd zelf … maar toch. Meh. Ik ga in ieder geval proberen om hem de komende twee weken nog een keer te lopen, want nu weet ik waar ik naar toe moet en kan ik de vertraging goed lopen.

Gehaald!

Maar goed! De afstand is wel in de pocket, en ik weet dus dat ik hem op raceday zelf absoluut kan lopen. De volgende dag zal wel even afzien zijn, ik had nu in ieder geval behoorlijke spierpijn. Ook dat is gewenning en vandaag is het gelukkig al 10 keer beter. Neemt niet weg dat ik het nog steeds spannend vind allemaal, en dat voor mijn gevoel die 21 kilometer op 19 oktober nog best ver weg is. Nog vijf kilometer er bij! Oef. We gaan het zien πŸ™‚

Lopen jullie binnenkort een race? Hoe gaat het met de training?