Select Page

De afgelopen weken zat ik met een blessure en kon ik dus niet veel lopen in de avonduren. Dus wat doe je dan? Dan ga je rondsurfen op Netflix. Ik tenminste. Brouwertje commentte een paar weken geleden op Facebook over Making a Murderer en ik had er sowieso op andere plekken ook al over gelezen. Ik besloot te gaan kijken.

Ik ben zelden zo gefrustreerd geweest over een serie. 

Wat vooraf ging

Avery terrein

In een klein landbouwstadje ergens in Wisconsin woont een familie die eigenlijk zo’n beetje uitgekotst wordt door de rest van de inwoners. De Avery’s hebben een autobedrijf: ze verkopen tweedehands auto’s en auto onderdelen. De rest van het stadje is zo’n beetje boer. De Avery’s wonen bij elkaar op hun grote terrein in hun trailers en zijn – op z’n plat hollands gezegd – best een tokkie familie.

Veel van de familieleden hebben wel wat op hun kerfstok en Steven Avery is daarin geen uitzondering. Op het moment van zijn arrestatie loopt er zelfs een zaak tegen hem waarbij hij een van zijn nichtjes van de weg zou hebben gereden. Nichtje in kwestie had wel een relatie met een van de deputies in het stadje en had ook nare verhalen over hem lopen verspreiden die ze later weer introk. Maar goed – Steven Avery heeft een iq van wat, ergens in de 80-90 en dacht dat hij haar wel kon intimideren. Niet zo slim. En zo waren er nog wel meer dingen die op zijn strafblad belandden.

Geen echt lieverdje dus.

Vervolgens wordt hij opgepakt vanwege een gewelddadige aanranding. Hij zou een gerenommeerde inwoonster op het strand hebben gegrepen, de bosjes ingesleurd hebben, haar hebben mishandeld en geprobeerd hebben haar te verkrachten. In die tijd, 1985, was er nog geen afdoende DNA techniek om te bewijzen dat hij er echt bij betrokken was, maar de local policeforce sprong er bovenop en verspilde geen tijd om Avery veroordeeld te krijgen.

  • Never mind dat hij een alibi had: zes van zijn familieleden gaven aan dat hij met hen was ten tijde van de aanval
  • Never mind dat er dus geen fysiek bewijs was dat hij degene was die voor de aanval verantwoordelijk was
  • Never mind dat de dame in kwestie aangaf dat haar aanvaller donkerbruine ogen had en Avery’s ogen ijsblauw zijn
  • Never mind dat er een bekende verkrachter rondliep in de omgeving, die onder surveillance stond, en die behoorlijk op Avery leek
  • Never mind dat de compositietekening zo ongeveer nagetekend werd van een foto van Avery, dat Avery de enige was die op de aanvaller leek in de lineup en dat de aangevallen dame zo’n beetje geen keus had om hem dan aan te wijzen.

En zo draaide Avery voor 32 jaar de bak in. Volhoudend dat hij onschuldig is. Proberend zijn zaak herzien te krijgen. Niet wetend dat er al ergens in 1995 vermoedens ontstaan dat hij onschuldig vast zit vanwege bovendrijvend bewijs. Manitowoc County lijkt het allemaal niet te interesseren – Avery zit vast, de echte dader loopt ergens rond but hey, ze hebben wel een vervelende Avery te pakken nietwaar?

Na 18 jaar, in 2005, krijgt Avery het met zijn advocaten voor elkaar te bewijzen dat hij onschuldig vast zit. Inmiddels is er wel afdoende forensisch bewijs en DNA testing, en het blijkt dat een schaamhaar die gevonden is niet van Avery is maar van de lokale verkrachter die al eerder in beeld is. En Avery komt vrij.

Making a Murderer

Ken Kratz

En dit is eigenlijk waar de serie pas begint. Want Avery komt vrij, klaagt de county aan voor een whopping 36 miljoen en lo en behold, binnen twee jaar zit hij weer vast maar ditmaal voor moord.

De serie behandelt de manier waarop Calumet County en Manitowoc County samenwerken tijdens de rechtzaak tegen Steven Avery. Ze proberen te bewijzen hoe hij nadat hij vrij kwam een fotografe, Teresa Halbach, heeft ontvoerd, verkracht, mishandeld en vermoord, en haar vervolgens heeft verbrand om het bewijs te verdoezelen.

Strang en Buting

Zijn advocaten proberen aan te tonen dat er onvoldoende bewijs is, sterker nog, dat de kans heel groot is dat de politiemacht van Manitowoc county best wel eens extra bewijs zou kunnen hebben gedropt op het Avery terrein om er voor te zorgen dat Avery ditmaal levenslang de bak in draait. Hun reputatie staat op het spel vanwege de eerdere foutieve veroordeling, en ze zijn hoofdelijk aansprakelijk voor de kosten die dat met zich mee zou kunnen brengen. Voldoende motief dus om er voor te zorgen dat ze geen last meer hebben van Avery.

Documentaire

Brendan Dassey

De documentaire volgt Avery en zijn advocaten gedurende de 10 jaar tussen 2005 en 2015, van de hoorzittingen tot de rechtzaken en zijn uiteindelijke veroordeling. Natuurlijk is de documentaire geschoten vanuit het oogpunt van de defense, maar de manier waarop de prosecution het voor elkaar krijgt om de media en de jury te bespelen met tegenstrijdige verhalen, vage forensische tests en murder of character is echt afschuwelijk. Zeker de manier waarop ze Brendan Dassey, de 16-jarige neef van Steven met een IQ onder de 70, dwingen tot een bekentenis is zo frustrerend dat ik af en toe mijn ipad door de kamer wilde smijten.

Nog frustrerender is te zien hoe jury en rechter er in mee gaan.

Avery veroordeeld

De serie gaat uiteindelijk niet echt over of Steven en Brendan nu betrokken zijn bij de dood van Teresa Halbach, maar veel meer over de zogenaamde “miscarriage of justice”- over hoe het justitiele systeem faalt in dit soort zaken en welke enorme problemen je je in bevindt als je beschuldigd wordt van iets door een machtige partij. Zelfs met dure advocaten slaagt Steven Avery er niet in om de jury in zijn voordeel te laten denken, hoewel er een enorme berg aan resonable doubt wordt geintroduceerd. En Brendan Dassey had al helemaal geen kans.

Op dit moment

De documentaire heeft er gelukkig wel voor gezorgd dat er opnieuw naar deze zaak gekeken wordt door advocaten en er zit dikke kans in dat de zaken heropend worden. Alweer. Kun je je voorstellen dat je tot twee keer in je leven de gevangenis indraait voor iets dat je (mogelijk) niet hebt gedaan, alleen maar omdat de powers that be in je gemeente je willen pakken? Het zou zo maar de uitkomst kunnen zijn van deze documentaire.

Kortom, ga hier naar kijken. Ik kon meestal niet meer dan 2 afleveringen achter elkaar kijken. Niet omdat het te lang duurde, maar omdat ik er te boos van werd en ik dan even een adempauze moest hebben. Dat is me nog niet vaak overkomen bij het bekijken van een serie. Geen binge-watch materiaal dus wat mij betreft – dat komt denk ik echt omdat je gewoon heel duidelijk beseft dat je het hier hebt over mensen, over een echt verhaal, iets dat echt gebeurt in de wereld om je heen en waar het laatste woord nog niet over gezegd is. Erg indringend. Maar wat mij betreft een must watch!