Select Page

Goeienavond!

Normaal gesproken komt op maandag mijn weekverslag online, maar dit keer doe ik het een beetje anders. Er valt namelijk niet echt iets heel interessants over mijn week te vertellen, tenminste, niet in het Weekly format wat ik normaal plaats. Dus in plaats daarvan even een “personal” blogje over hoe het met mij is op allerlei gebied.

Best ok. Dat ten eerste. Maar afgelopen week speelden er wel allerlei dingen door mijn hoofd die me bezighielden. Op allerlei fronten.

Werk

Ah ja, het aloude onderwerp dat ons beiden al een paar jaar bezig houdt. A. en ik zijn bezig aan een soort tikkertje, grappen we wel eens tegen elkaar. “Jij bent hem!”. Op dit moment is mijn man “hem” (aka, werkzoekend) en gelukkig heeft hij al een paar goede gesprekken gehad met hopelijk een mooi vervolg. Maar toch zorgt het voor stress, zeker als je bedenkt dat we dit spelletje al zo ongeveer vanaf 2011 spelen. Is hij “hem” niet, dan ben ik “hem” wel en andersom.

Ook voor mij is het weer spannend vanwege de plannen van mijn werkgever. Nou ja, spannend, op zich heb ik net opnieuw een jaarcontract getekend en verwacht ik niet dat ik er zo uitgekieperd word, maar het grote R woord (jaja, reorganisatie) is al weer gevallen en ik ben en blijf iemand met een tijdelijk contract. Dus dat zorgt ook weer voor onrust. Als het nu de eerste keer was dan had ik er denk ik anders tegen aan gekeken, maar het is de zoveelste keer en ik merk dat ik er echt behoorlijk zat van ben. En daar word je moe van.

Sport

Qua blessure gaan we de goede kant op, dat liet ik de vorige keer al weten. Na een bemoedigend bezoek aan de fysio en een succesvol rondje 3×3 minuten zonder pijn mag ik op gaan bouwen. De naalden die mijn bil en been in gaan worden steeds minder en ik hoef pas over anderhalve week weer terug te komen bij de fysio. Goed, nietwaar? Jazeker!

Toch zat ik op het gebied van hardlopen afgelopen week in een goede dip. Na het 3×3 rondje heb ik dan ook niet meer gelopen. Is op zich niet erg, rusten is voornamelijk herstellen in mijn geval, maar het zit me toch niet zo lekker. Ik gebruik hardlopen normaal gesproken als uitlaatklep, en met de werk situatie zoals hierboven beschreven kan ik dat op dit moment wel gebruiken.

In een van mijn vorige weekverslagen glosste ik er even snel overheen – ik schrijf niet meer voor Just Keep Running. Over het hoe en waarom ga ik me niet uitlaten, dat is ook niet zo van belang. Maar laten we het er op houden dat dat er ook wel even flink heeft ingehakt. Ik heb geprobeerd me er blijmoedig overheen te zetten maar gecombineerd met de zorgen over het werk en de frustratie van de blessure was het een beetje “adding insult to injury” zeg maar (er kan nog meer bij!) en dat zorgde er gewoon voor dat ik mijn hardloopschoenen een weekje heel diep in de kast heb verstopt. Ik klikte de meeste hardloopblogs en -instagrams weg en keek met een jaloersige blik naar al die mensen die heerlijk de CPC liepen het afgelopen weekend. Dat had mijn test moeten worden: hoe hard kon ik op die 5 kilometer? Nou, eh, niet. Sip-sipperde-sipst.

Fijn rondje!

Gelukkig schopte ik mezelf vandaag naar buiten en kwam daar radicaal een einde aan. Ik heb dat hardlopen gewoon nodig en dus ga ik het doen ook. De eerste momenten waren zo gelukzalig dat ik meteen weer wist waarom ik het ook weer deed. Dat het verder ook goed ging (en jawel, 3×4 ditmaal) hielp ook enorm mee.

En dus hees ik dit blog ook meteen maar weer in een nieuw jasje, in de hoop dat een frisse lik verf dat goede gevoel gaat voortzetten. En, had ik al verteld dat ik ook mijn eigen kantoor aan het verbouwen ben? Ook daar een frisse wind dus. Het lijkt wel een beetje op de grote voorjaarsschoonmaak. Perfect jaargetijde daarvoor toch?

Dus, dat is hoe het met mij gaat. Hopelijk gaat het jullie ook allemaal goed!