Select Page

Oef …. gisteravond was het laat en nu is het heel vroeg! De wekker gaat en ik stap uit mijn bed. Dat voel ik wel zeg, dat ik gisteren behoorlijk lang heb gelopen en op mijn voeten heb gestaan. Maar hey, het is voor een goed doel en vandaag doen we het nog eens dunnetjes over. Het is schitterend weer, en de kwart en de hele marathon staan voor de deur! Aankleden, tandenpoetsen, bus pakken, wegwezen!

Vandaag lees je mijn verslag van mijn zondag als vrijwilliger bij de marathon Rotterdam.

Reis en stress

2016-04-10 08.08.52

Opnieuw pak ik de bus vanwege de werkzaamheden op het spoor. Jammergenoeg vertrekt er pas eentje rond 8 uur zodat ik dus pas rond 9 uur in Rotterdam kan zijn, een uur later dan dat we als vrijwilligers bij elkaar moeten komen. Ik gok er op dat dat niet heel veel uitmaakt, want gisteren begonnen we ook echt pas na een uurtje in beweging te komen na de pasuitgifte en een stukje instructie. Ik neem in de bus ook contact op met Jolien, die er wel vroeg gaat zijn, zodat zij kan doorgeven dat ik later ben. Ze appt terug dat het geen probleem is. Mooi!

2016-04-10 08.40.58-1

In de bus pak ik de app er bij en zet ik er iedereen in die ik vandaag wil volgen. Kwart marathonners en hele marathonners. Ik hoop dat ik een aantal van hen straks nog live ga zien.

Ik heb mijn vrijwilligersjasje al aan en dat zorgt in de trein al voor leuke gesprekken met lopers die ook onderweg zijn naar Rotterdam. Er hangt een vrolijk, maar ook wel gespannen sfeertje: de meeste lopers in de trein zijn marathonlopers. Voor sommigen is het de eerste keer, anderen zijn veteraan. Door mijn jasje word ik ook meteen weer aangeklampt door mensen die willen weten waar ze hun startnummer kunnen halen, waar het 30 kilometerpunt is en hoe lang het duurt daar te komen. Mijn werk begint dus eigenlijk al in de trein en het is zo leuk!

Wat minder leuk is, is dat de trein wel heel traag rijdt. Te laat komen we binnen op het Centraal Station, en ondertussen appt Jolien dat de vrijwilligers al naar de startvakken zijn vertrokken. Ok, ik moet er de pas in zetten. Jolien meldt dat ze bij wave 2 staat, daarna bij wave 1, en nu dat ze bij startvak A en B staat. Huh? Volgens mij is 1 en 2 de marathon, maar A en B is toch kwart? Waar is ze, op de Coolsingel of op de Blaak? Ik gok de Blaak, en dat is een behoorlijk eind lopen! Ik probeer me zo snel mogelijk een weg te banen door zo’n half miljoen toeschouwers en begin een beetje lichtelijk in paniek te raken. De tijd tikt weg, om 10 uur klinkt het startschot en dan moet ik wel al aan de slag zijn. Ik bereik Blaak maar kan haar niet vinden, jeetje, wat ga ik nou doen? Jolien heeft mijn crewpas en dat is heel belangrijk ivm security.

Dan zie ik dat er naast de verschillende waves van de marathon ook nog een elitevak is met A en B. Zou ze dat bedoeld hebben? Ik sta aan de verkeerde kant van het startgebied, met tussen mij en de plek waar ik moet zijn een heleboel hekken. Met overal security mensen. Gisteren was de beveiliging wel streng, maar vandaag is die nog vele malen strenger en dat is ook heel erg begrijpelijk gezien de recente gebeurtenissen in de wereld. Het stelt mij echter wel voor een probleem, want ondanks mijn pas van gisteren, mijn legitimatiebewijs EN het crewjasje is de security onverbiddellijk, ik mag er niet door. Het is inmiddels half 10 en de tranen staan in mijn ogen. Zonder pasje mag ik er niet door … maar het pasje bevindt zich waarschijnlijk tussen de hekken. Catch 22 anyone?

2016-04-10 09.54.56

Uiteindelijk moet ik helemaal omlopen om op de juiste plek te komen, en daar zie ik dan eindelijk Jolien bij de opening van startvak A en B en ze kan me mijn pas geven. Pfffff crisis afgewend. Ik ben wel super laat, maar hey, ik ben er wel en ik kan eindelijk aan de slag! Het is ook zo leuk om haar weer te zien – we spreken elkaar vaak via Facebook maar het is minstens een jaar geleden dat ik haar in real life heb gezien.

Kwart Marathon

2016-04-10 10.27.33 HDR-2

Al heel snel gaat het startschot en zijn de elite renners er vandoor. Uiteindelijk laten we het startvak over aan de security medewerker, en we lopen alvast naar het finishgedeelte waar zometeen de eerste renners van de kwart marathon al binnen gaan komen. Onze tafel staat langs het startvak voor de marathon, en heel veel mensen die langslopen denken dat we de medailles die wij vasthebben de medailles zijn van de hele marathon. Nope, deze zijn voor de kwart mensen, die willen jullie niet hebben hoor! We juichen en klappen de marathonlopers toe en zij vinden het heel erg leuk dat ze hier al aangemoedigd worden. Ik zie Shirley en zij ziet mij, die heeft er zin in!

2016-04-10 10.36.34-2

De medaille van de kwart marathon ziet er geweldig uit. We pakken ze uit en gaan klaar staan voor de eerste mensen die gaan binnenkomen. In het begin is het een klein stroompje en heb ik niet zoveel te doen, maar op een gegeven moment is er echt een ware hausse van finishers. Ik probeer zijdelings de app in de gaten te houden, want Rimco, Patricia en Nicole gaan zometeen finishen en ik hoop zo dat ik ze de medaille kan aanreiken. Er zijn echter vier tafels met medailles, dus het is maar net geluk hebben in de drukte. Gabriƫlla komt haar medaille in ieder geval bij mij halen, leuk! Ze heeft goed gelopen zegt ze, maar niet de tijd die ze wilde omdat het enorm druk was op het parcours.

Rimco, Patricia en Nicole zijn 10 minuten geleden al gefinished en ik heb ze niet gezien – ik denk dat ze achter mij langs zijn gelopen, helaas! Ik spring, dans en feliciteer mensen, word zelfs hier en daar herkend van mijn Instagram, super leuk! En naarmate het later wordt, wordt het uitdelen van de medailles steeds leuker, want nu komen de mensen die er voor gevochten hebben, de mensen die een enorme inspanning hebben geleverd, of misschien zelfs wel hun eerste wedstrijd hebben gelopen. Ze zijn allemaal uitgeput maar zo, zo, zo blij met die felbegeerde medaille! Het is echt heerlijk om mensen zo’n enorme boost te kunnen geven. De glimlach is niet van mijn gezicht te slaan.

 

Marathon Rotterdam

marathon-medailleHet zit er op, en de dozen met medailles voor de hele marathon verschijnen. We pakken ook deze uit, wow, wat een plak zeg! Groter dan de medaille van de kwart, goudkleurig en ook veel en veel zwaarder. Wow! Ik twijfel enorm. Blijf ik hier staan uitdelen, of ga ik naar het cheeringpoint van Run2Forty2 op het 28/41 km keerpunt op de Blaak? Ik besluit uiteindelijk toch voor het laatste, ik wil heel graag mijn loopmaatjes op de marathon vanaf de kant supporteren. Dus neem ik afscheid van Jolien, meld me af en ga richting Blaak.

Inmiddels doen mijn voeten echt heel erg pijn na twee dagen vrijwilligen. Mijn stappenteller zegt dat ik dit weekend bij elkaar 30 kilometer heb gelopen, okeeee dan! Geeft niet, eenmaal bij het cheeringpoint is dat snel vergeten en is het mensen aanmoedigen met de megafoon. Heel gaaf! Snelle Sierd is allang voorbij, dus die kan ik niet aanmoedigen, maar op de app zie ik een aantal mensen van Run2Forty2 aankomen. En dan is het wachten op de volgende drie: Mari, Eveline en Johan. De app zegt dat Mari al hier had moeten zijn, maar hij is in geen velden of wegen te bekennen. Heb ik hem dan toch gemist? Wat jammer! Maar nee, zo’n vijf minuten later dan verwacht zie ik hem in de verte aankomen.

Did and Did Not Finish

Ik schreeuw zijn naam, en zie tot mijn verbazing dat hij onmiddellijk afbuigt en recht op me afkomt. We grijpen elkaars handen vast en dan zie ik aan zijn gezicht dat het helemaal mis is, echt helemaal mis. Zijn handen zijn ijskoud en uit zijn ogen spreekt een hele hoop pijn. “Ik heb zo’n pijn in mijn knie” zegt hij ongelukkig en mijn hart draait om in mijn borst. Nee! Zo hier naartoe geleefd, griep overwonnen en dan nu dit. Wat erg! “Kan ik iets voor je doen?” vraag ik maar hij schudt zijn hoofd. Heel even overweeg ik of ik zal zeggen dat hij uit moet stappen, ik kan zo de hekken uit elkaar halen voor hem, maar ik ben bang om hem op een gedachte te brengen die hij liever niet toelaat. Ik krijg er eigenlijk ook de kans niet voor, want weg is hij weer op een drafje. Het gaat helemaal niet van harte en ik blijf hem op de app goed in de gaten houden. Ik zie in de app, en zie het later ook op Instagram bevestigd, dat hij een kilometer later toch uitstapt. Gelukkig midden in de cheering zone van de Running Junkies, dus hij heeft meteen een hele hoop steun om zich heen. Mari, als je dit leest, ik vind je een held dat je naar je lichaam hebt geluisterd en de beslissing hebt durven nemen om voor je gezondheid te kiezen.

De volgende die ik zie is Eveline, mijn vroegere JKR maatje. Ze komt energiek voorbij gerend, en hoort mij naar haar gillen. Enthousiast zwaait ze terug en weg is ze weer. Later lees ik dat ook zij helemaal niet lekker werd ergens tijdens de route, maar uiteindelijk wel de marathon heeft uitgelopen. Hulde hoor! Johan zie ik niet, die heb ik in de drukte helaas gemist. Nog iemand met ontzettende pech, zijn benen wilden niet meer en ook hij kreeg een DNF (did not finish) voor zijn kiezen. Ook dat is hardlopen, het hoort er allemaal bij. Er komt zoveel samen op een zo’n dag – het is een kwestie van trainen, maar daarnaast ook een kwestie van geluk. Je kunt nu eenmaal niet op alles voorbereid zijn.

En dan komt Shirley! Mijn loopmaatje uit de Breda Running Crew, met wie ik We Run Amsterdam liep en met wie ik veel plezier heb gehad tijdens trainingen. Het hele seizoen keihard getraind en ze loopt echt zo fris als een hoentje het 29 km punt voorbij. Grote lach op het gezicht, en weg is ze weer. Dat gaat goed!!

2016-04-10 14.40.36

En nu is het wachten. Tot ze aan de andere kant van ons punt, het 41 kilometer punt, weer langs gaan komen. Een rekensommetje zegt me dat ik hier nog anderhalf uur op moet wachten. En inmiddels gillen mijn voetzolen, heb ik het koud en ben ik heel erg moe. Ik trek mijn oranjewitte jasje dichter om me heen en probeer er een tijdje tegen te vechten, maar het voelt aan alsof ik hier ter plekke op de stoeprand zou kunnen slapen. Ik besluit er naar te luisteren, en toch te vertrekken. Die twee dagen vrijwilliger zijn hebben er harder ingehakt dan ik van te voren had ingeschat. En dus besluit ik vroeger naar huis te gaan dan eigenlijk de bedoeling was.

Shirley loopt uiteindelijk een geweldige tijd, precies de tijd die ze in gedachten had. Wat ben ik ontzettend trots op haar! En ooit … ja ooit loop ik deze wedstrijd ook. Is het niet volgend jaar, dan is het het jaar erna. Of daarna. Dit is zo’n geweldig evenement, daar wil ik deel van uit (blijven) maken. Voor dit jaar was dat als vrijwilliger, en wat was het ontzettend leuk!