Select Page

Jaja, een heus wedstrijdverslag op mijn site, ook al ben ik nog geblesseerd. Wings for Life is zo’n bijzonder evenement, daar moest ik wel aan meedoen! “We run for those wo can’t”

Wings for Life is de enige wedstrijd waarbij je geen finishlijn hebt. Sterker nog, de finishlijn komt naar je toe! Max Verstappen startte 30 minuten nadat de eerste renners van start waren gegaan met de catcher car en zou de achtervolging inzetten. Ben je ingehaald? Dan lig je uit de race. Superleuk concept. En daarom durfde ik het dit keer wel aan – ondanks dat ik nog steeds geblesseerd ben. Mijn gedachtengang was, ik ga gewoon lopen op de manier waarop ik op dit moment loop, met wandelen en hardlopen om en om, en dan zie ik wel waar het schip strandt. Of … de catcher car me inhaalt in dit geval 😀

Tijdens Wings for Life lopen en rollen er deelnemers uit inmiddels 230 landen over de gehele wereld. Tegelijk. Want de wedstrijd start overal op hetzelfde moment. Naast hardlopers, doen er ook wielstoelers mee, en dat is zo passend, want alle opbrengsten van de wedstrijd gaan naar onderzoek rondom het genezen van dwarslaesies. De afgelopen jaren werd de wedstrijd voor Nederland in mijn eigen stadje Breda georganiseerd dus ik moest me wel inschrijven vond ik.

De knie doet het nog steeds niet zo best, dus ik nam me voor om gewoon sets van 8×2 te lopen en dan hopelijk verder te komen dan 3 sets. Het idee was om in ieder geval het Mastbos te halen (dus net iets meer dan 6 kilometer) en stiekum hoopte ik op 10 kilometer. Maar .. dat was toch echt iets te hoog gegrepen.

Voorbereiding

Eindelijk hebben we heerlijke temperaturen! Alleen … dat valt meestal niet zo heel goed samen met een hardloopwedstrijd. Zeker niet eentje die midden op de dag begint. Maar goed, geen probleem verder – ik zorgde er in ieder geval voor dat ik voldoende te drinken bij me had in een drink belt en verder was het een kwestie van zo weinig mogelijk aan doen 🙂

2016-05-08 12.28.12-1Nadat ik mijn startnummer had opgehaald en mijn spulletjes had afgegeven bij de garderobe ontmoette ik Rimco, een van mijn loopmaatjes, bij het sportdorp. Via Instagram zagen we dat er heel veel bekende lopers aanwezig waren en zo spotten we al gauw John, Kim, Niki, Monica en Adri. Heel erg leuk om hen nu een keer in het echt te zien! Ik hoopte Linda nog te zien, maar opnieuw liepen we elkaar mis. Al drie keer achter elkaar nu volgens mij haha. Doen we goed.

wingsforlife

Rimco en ik vertrokken al vrij snel richting het startvak waar bleek dat ik achteraan startte. Ah well, geen probleem. Dit keer sneakte ik niet met Rimco mee naar voren zoals ik wel meer doe. Leek me niet verstandig. Niet voor mezelf, want dan ga ik al snel veel te hard starten, en ook niet voor anderen omdat ik bij wandelen dan al snel in de weg ga lopen. Voor ik het wist ging het startschot en weg waren we!

Lopen-wandelen-lopen

En ook nu start ik te hard haha! De eerste kilometer liep ik onder de zes minuten, niet slim, maar ik kon het niet laten. We liepen in Breda, in de volle zon, met klappend en joelend publiek langs de kant. De eerste wedstrijd in een hele lange tijd, en ik kan je niet goed vertellen wat dat met me deed. Ik was echt zo gelukkig op dat moment, de tranen brandden in mijn ogen. Daarnaast werd ik omringd door rolstoelers en ook dat was een enorm bijzondere ervaring. Ook al had ik een knie die geen zin had om mee te werken, ik liep hier wel en zij konden dat niet meer. “I run for those who can’t” – letterlijk. Hoe dit ook af ging lopen voor mij vandaag, ik was gewoon heel blij dat ik toch was meegegaan.

Na 8 minuten haalde ik er keurig de vaart uit en begon aan mijn eerste 2 minuten wandelen. Dat ging allemaal prima, ik was overigens niet de enige die ging wandelen. Bij dit soort wedstrijden lopen er toch gewoon veel mensen mee voor het goede doel, en dan zie je al snel allerlei trainingslevels. Ik viel dus niet op met mijn gewandel en dat vond ik eigenlijk wel fijn. Ik zorgde ervoor dat ik genoeg dronk en genoot van alle mensen om me heen. Na de 2 minuten ging ik weer hardlopen, en dat ritme wist ik tot drie keer toe vol te houden.

Mastbos

Helaas vond mijn knie het halverwege de vierde set welletjes en begon wat te zeuren. Heel erg jammer, maar ergens ook wel zoals verwacht. Ik besloot de training in mijn horloge te negeren en op gevoel te gaan lopen, met kortere stukken hardlopen afgewisseld door wandelen. Ik vroeg me af of ik het Mastbos ging halen, want mijn snelheid ging hierdoor natuurlijk wel drastisch naar beneden. Zou Max Verstappen al gestart zijn in zijn catcher car?

En daar was het Mastbos! Yay! Mijn eerste doel was gehaald en ik liep meteen de heerlijke schaduw in onder de bomen. Bij het 5 kilometer punt had ik een beker water en een banaan achterover geslagen en mijn shirt was helemaal nat door de tuinslang-douches die de toeschouwers op ons afgevuurd hadden. Heerlijk! Mijn temperatuur ging wat naar beneden en ik had het enorm naar mijn zin. Ik wisselde nog steeds wandelen met hardlopen af, maar mijn knie was inmiddels van mieperig wat overgegaan in vervelend. Boeh. Ik liep eigenlijk tegen het eind van mijn kunnen aan.

2016-05-08 13.56.58

En daar hoorde ik het. Ik was net het 7 kilometer punt gepasseerd en achter me zwelde er een geroezemoes aan. Ik keek achterom, maar zag niets bijzonders. Het geruis hield echter aan en ik zag toeschouwers naast me ook al achterom gaan kijken. Yup yup, waarschijnlijk komt de catcher car eraan!

En ja, na een paar minuten zag ik de witte auto’s in de verte aan komen 🙂

2016-05-08 14.00.18

Samen met een meisje dat ook een beetje aan het eind van haar latijn was, probeerde ik nog een sprintje te trekken maar nope! Het was gewoon op haha. Dus ging ik achterstevoren lopen om tenminste een goede foto te schieten van de auto die ons langzaam maar zeker aan het inhalen was. Wat een leuk moment! We zwaaiden nog even naar Max die ons met luid getoeter voorbij reed, en eigenlijk was ik verder helemaal niet ontevreden. Iets meer dan 7,5 kilometer, helemaal prima.

Medaille

2016-05-08 15.01.34

De bus was nog geen 500 meter verderop, goed geregeld! Er lag een hele stapel met flesjes water,dat was nog beter geregeld. Eenmaal terug in het startdorp konden we zo onze medaille ophalen en op de grote schermen bij de finish het vervolg van de wedstrijd volgen. Rimco liep zo’n 15,5 km, helemaal blij, en omdat het toch wel erg warm werd besloten we op de fiets te stappen en terug naar huis te rijden.

Thuis aangekomen schreef ik me onmiddellijk weer in voor de wedstrijd van volgend jaar. Wat een prachtige race is dit, en wat een prachtig doel om voor te lopen.