Select Page

Het hele jaar 2017 heb ik getraind tot ik er zo ongeveer bij neerviel. Sterker maken die spieren, die core, kijken naar voetafwikkeling, looptechniek, gait. Sleeptrainingen, sandbag carries, squats, lunges, prowlersprints. En het doel? Weer kunnen hardlopen.

Het ging met grote pieken, maar ook met hele diepe dalen. Zo erg dat ik er laatst nog het bijltje bij neer wilde gooien. En toch … was daar ineens resultaat. En dat kwam mede door jullie.

Het plan

Iets meer dan een jaar geleden postte ik hier op mijn blog iets over krachttraining en manual neurology. Op aanraden van Andrea van Run Andrea Run was ik terecht gekomen bij Huub, een personal trainer die notabene nog geen 3 kilometer van mijn eigen huis gevestigd bleek. Naast PT deed hij ook aan fysiobehandelingen, en Andrea vertelde dat ze heel veel baat had gehad bij die combinatie. Ik besloot maar eens langs te gaan, want ik was al een jaar aan het tobben met de knie en er zat totaal geen schot in.

ROARRRR

Dat was het begin van een heel avontuur. Soms had ik het gevoel dat Huub me tot de grond toe afbrak en me vervolgens weer sterker opgebouwd heeft. Ik ben niet alleen fysiek enorm vooruit gegaan door de pittige trainingen, maar ook mentaal zijn zijn trainingen een dingetje. Doorgaan tot je niet meer denkt te kunnen, en dan beseffen dat dat helemaal niet waar is. Starten met een lichaam dat nog niet met 12 kilo kon squatten, en inmiddels draai ik circuits van 150 squats met 25 tot 30 kilo, en 150 kettlebell swings er achter aan. Kan ik een zandzak van 45 kilo oppakken en er mee lopen zonder door mijn rug te gaan. Kan ik 36 deadlifts doen met een barbell van 48 kilo. Dat ik last van mijn knieen kreeg begrijp ik inmiddels wel. Na 38 jaar niet sporten was mijn lijf niet sterk genoeg, en iedere hardloopwedstrijd was een aanslag op dat zwakke systeem. Totdat mijn spieren en pezen er klaar mee waren en overbelast raakten. Beetje bij beetje is dat allemaal versterkt, verstevigd, recht gezet, en vooral is er me aangeleerd hoe ik mijn spieren op de juiste manier moet gebruiken. En we zijn er nog niet! Want het kan nog veel beter – en daarnaast … inmiddels begin ik ook een beetje verslaafd te raken aan de krachtsport! Waar het eerst een noodzaak was, is er nu langzamerhand een heleboel lol in geslopen en heb ik er ineens een tweede sport bij.

In augustus zei Huub voorzichtig, kijk eens of je weer eens kan gaan lopen. Mijn eerste rondje om het grasveld voor zijn box was 800 meter, en ik liep hem in een keer joggend uit, zonder pijn. Ik vloog hem zowat jankend om zijn hals. Daarna was het devies: heel erg langzaam opbouwen. Maar dan ook HEUL ERG LANGZAAM. En dat deed ik. Eerst met Evy, en daarna op eigen gevoel. Op zachte ondergrond in het Mastbos, op asfalt met wandel intervallen er tussendoor. Zou het me dit keer dan wel gaan lukken?

Op de grens

Ik heb heel lang mijn kleine rondje door de wijk gedraaid. Ongeveer 3 kilometer. Iedere keer maar weer. Op een of andere manier durfde ik niet meer dan dat, bang voor een tegenslag. Ik was al zo lang aan het prutsen met die blessure, dat ik het heel moeilijk vond om het vertrouwen in mijn eigen lichaam weer terug te vinden. Tijdens die rondjes was ik ook voortdurend bezig met – wat voel ik? voel ik de knie? hoe hard loop ik? moet dat niet harder? moet ik niet een keer verder gaan lopen? –  doodeng vond ik het. De lol was eigenlijk ver te zoeken. Ik bleef maar op die grens van mijn vertrouwen lopen. Ik durfde er niet overheen. Maar ik wilde wel heel graag.

In januari van dit jaar kreeg ik een ontzettend leuke mail van Marjon (van Anita Since 1886). Ik vond het zo ontzettend lief dat ze aan me dacht – ze had op instagram ook wel gezien dat ik aan het opbouwen was en had me op de mailinglijst gezet van alle hardlopende Anita meiden. Of ik op 25 maart zin had om de Zandvoort Circuit Run te lopen. Die is 12 kilometer, met een deel over het strand. Ik durfde het niet aan. Dat mailde ik ook, met pijn in mij hart. Marjon’s reactie terug was hartverwarmend, ze had het wel verwacht maar hoopte dat ze me ooit wel weer terug zou zien op dit soort afstanden. Wat een community is dit toch ook, dat hardloperswereldje. Ook een van de factoren die er voor gezorgd heeft dat ik het nooit op wilde geven.

Ik hakte een knoop die avond. Als ik 3 kilometer kon lopen, dan moest ik er toch ook 5 kunnen lopen? Ik schreef me voor het eerst in 2,5 jaar in voor een wedstrijd. De 5km in Zandvoort. Zo kon ik er toch bij zijn, weliswaar niet op de run met de meeste Anita meiden, maar die kon ik daarna dan mooi supporteren. Ik vond het doodeng! Meteen daarna besloot ik me dan ook in te schrijven voor de CPC 5km. Die zou twee weken er voor plaats vinden, en dat was dan meteen een trial run.

Ik kap er mee

Dat betekende wel dat ik in training wilde gaan proberen om die 5 kilometer aan te gaan tikken. Ik boekte ook een afspraak met het Saucony Stridelab, om eens te kijken hoe ik er voor stond en of ik toevallig aan nieuwe schoenen toe was. Dat bleek niet het geval, mijn huidige schoenen gaan nog zeker wel een jaartje mee. Mijn looptechniek bleek ook met sprongen vooruit te zijn gegaan. En daar ging ik de mist in. Want de trainer die mijn loop analyseerde zei heel laconiek dat ik mijn zooltjes helemaal niet meer nodig had. Dus die hing ik meteen aan de wilgen. Nu ik er op terug kijk, had ik beter moeten weten, maar in mijn enthousiasme trapte ik meteen weer in de valkuil: te hard te veel willen in een te korte tijd.

Ik liep mijn eerste vijf kilometer in training – zonder zooltjes, in de vrieskou, op sneeuw, met een hoog tempo. Stupid, no?

Op 4,5 kilometer hadden mijn knieën er genoeg van. Of beter gezegd, mijn heupen, die op zich al veel meer aankunnen dan een jaar geleden, maar nu ineens een heleboel factoren voor hun kiezen kregen waardoor ze extra kracht moesten zetten. En dat ging niet. En – zoals de Engelsen zo mooi zeggen – I flipped my lid.

Ik was verdomme al een jaar bezig met krachttraining, en klaarblijkelijk was het nog niet genoeg. De teleurstelling was zo groot dat mijn reptielenbrein een enorme primaire reactie gaf – ik kap er mee, en wel nu! Dat ging zelfs zo ver dat ik binnen een half uur na binnenkomst van mijn run al mijn hardloopkleding op de foto had gezet en te koop had gegooid op Facebook. Daarna kreeg ik een enorme huilbui, appte ik boos naar Huub dat ik mijn hardloopcarriere aan de wilgen hing en stond ik op het  punt mijn hardloophorloge dan ook maar te koop te zetten.

Huub appte droog terug: “Dramaqueen”

Community

Op dat moment leek het het meest wrede dat iemand ooit tegen me had gezegd. Maar dat is Huub. Die kijkt naar je, legt je emoties naast zich neer en zegt gewoon precies wat ie er van denkt. En dat is wel hetgeen dat ik nodig heb, want het haalde me meteen uit mijn drammerige zelfmedelijden. Ik haalde de verkoop post met kleding toch maar weer van Facebook. Misschien moest ik eerst maar een tijdje in mijn sop gaar gaan koken. De ontzettend goede adviezen van de hardloopcommunity op Instagram deden de rest. Jullie haalden me uit mijn dip, moedigden me aan, vertelden me dat ik moest gaan genieten van het lopen omdat ik dat kwijt leek. Fuck die tijd, fuck het wandelen, al moest ik kruipen. Ik voelde me zo enorm begrepen!

Yes!

Na een pittige fysiobehandeling probeerde ik het drie dagen later nog eens. Nu met een zonnetje, en een hogere temperatuur. Geen sneeuw, dus niet constant opletten waar ik liep en gekke sprongen over gladde stukken. Mijn zooltjes terug in mijn schoenen. 2,5 km heen, omdraaien, en weer terug. Tussendoor even een minuutje of wat wandelen om mijn lijf wat rust te geven en daarna de rest weer in één rechte lijn naar huis. Ik liet mijn snelheid wat zakken (dat bleek nog moeilijk, want dat is wat die krachttraining wel heeft gedaan, ik loop gewoon tussen de 10 en 11 km per uur als ik eenmaal op stoom ben, say what?). En in nagenoeg dezelfde tijd dan op de zaterdag er voor, maar ditmaal zonder pijn, liep ik de 5km uit. Ik heb staan springen en krijsen en janken op het fietspad. Dat een mens zo blij kan zijn met een 5km.

Wat een wonder is dat hardloopwereldje toch. Ik ben er 2,5 jaar uit geweest en heb al die tijd aan de zijlijn meegekeken. Door toedoen van een geweldige PT loop ik weer, maar ik loop ook weer door jullie. Want al die tijd is er ook met mij meegeleefd, en op het moment dat ik het kei en keihard nodig had, waren jullie er allemaal. Het raakt me enorm. Bedankt!