Select Page

Je hebt goede weken, je hebt slechte weken. Dit was een slechte week. Ik kan het niet anders uitdrukken. Normaal ben ik gewend overal een positieve draai aan te geven, maar dit keer is dat erg lastig. Het enige fijne moment was vrijdagmiddag en het weekend. Ongeveer. Ai.

Maandag

Maandag begon al goed. Ik heb mezelf amper in de trein gepropt – en ja, ik mag weer eens staan, waar betaal ik dat abonnement á 1300 euro toch ook weer voor? – of all hell breaks loose op mijn Instagram en Facebook timeline. Wat? David Bowie overleden? Jeetje nee toch?

Wat een icoon dat is heengegaan, en zo onverwacht en ook zo jong. Als je veertig bent voelt negenenzestig jong aan, zeker als je bedenkt dat je eigen vader ouder is dan dat en je moeder dit jaar zeventig wordt. Bah.

Dinsdag

Ik weet niet zo goed wat het is, maar ik kan niet wakker worden deze ochtend. Ook al sta ik vroeg op, ik kom super langzaam op gang, ben alles kwijt, ren als een kip zonder kop rond door het huis en mis prompt mijn trein. De volgende trein heeft 20 minuten vertraging, heerlijk blauwbekken op het station. Daardoor mis ik mijn aansluiting, nog verder blauwbekken. De volgende trein heeft ook vertraging. Zucht. It never rains but it pours.

Op mijn werk gebeurt in de loop van de ochtends iets heel vervelends dat een impact heeft op de rest van de week. Het heeft niet direct met mijzelf te maken, maar het wordt wel hoog opgespeeld en ik ga die dag met een steen in mijn maag naar huis. Ik slaap dan ook slecht. Wat wel heel erg lief is, is dat ik van een vriendinnetje en haar vriend een enorme bos bloemen thuisbezorgd krijg. Als bedankje voor een fotoshoot die ik pas gedaan heb van haar, haar vriend en hun zoontje van bijna 1. Lief!

Woendag

Ik ga met een rotgevoel naar mijn werk. Het loopt allemaal  niet lekker die dag, het “drama” zeurt door en ik hoor die dag ook dat mijn verlenging hangt op een beslissing rondom financiën en organisatie. De kans is heel klein dat ik niet verlengd word, de mondelinge toezegging heb ik eigenlijk al, maar daar koop ik uiteindelijk niet zo veel voor. Zeker niet met een lieve man thuis die helaas per 1 februari zijn baan kwijt is. Ik ben helemaal niet blij, en dat is zacht uitgedrukt.

Voeg daaraan toe dat het werk uitloopt, ik daardoor mijn hardlopen én sportschool mis en het feest is compleet. Mag deze week gewoon over zijn? Opnieuw breng ik een nacht piekerend door.

Donderdag

We weten het “drama” wat te sussen, maar halverwege de dag zie ik berichten dat Alan Rickman overleden is. Ik schiet er helemaal van vol. Ik ben letterlijk fan van het eerste uur, genoot al van deze prachtige acteur voordat de Harry Potter boeken een simpele gedachte in de geest van J.K. Rowling waren. Hij zal de komende dagen veel in mijn gedachten zijn. Het is gek, normaal doet een “celebrity death” me niet heel veel buiten het gevoel van “oh zonde, te jong” of “ik had nog veel meer van deze persoon willen horen/zien” maar Alan Rickman staat in een klasse apart.

Het maakt deze al vervelende week nog vervelender. Arno en ik doen ‘s avonds boodschappen en zakken vermoeid op de bank. Is het al weekend?

Vrijdag

Nee, dat is het niet. Maar goed, het is wel vrijdag en dat is fijn. Deze dag verloopt relatief rustig en tot mijn grote opluchting blijkt dat mijn verlenging toch rond is. Ik krijg ook meteen al bevestiging per mail. Dat is een hele grote beer van mijn schouders.

Tegen de tijd dat ik naar huis ga moet ik moeite doen om niet in de trein in slaap te vallen. *gaaaaaap* Morgenavond moet ik de Vondelpark Light the Night run lopen en mijn hoofd staat er totaal niet naar. Ik heb vooral absoluut geen zin om af te reizen richting Amsterdam. En ik ben bang dat mijn knie weer gaat zeuren. Wat moet ik doen?

Zaterdag

Nou, niet gaan. En uitslapen. En het warm stoken in huis, want ik heb het de hele dag al koud. Ik richt mijn nieuwe laptopje in, want mijn Apple begint het echt te begeven. Tegen schemering ga ik toch nog even naar buiten, rondje hardlopen en even mijn hoofd leeg lopen. Heerlijk. Mijn humeur komt eindelijk een beetje boven het vriespunt uit, ook al is het beneden dat punt qua temperatuur buiten.

Arno en ik kijken films, zitten voor de open haard en hebben een algehele chill avond. Precies wat ik nodig had <3

Zondag

Het is een stralende dag buiten en ik sta al heel snel op mijn hardloopschoentjes. Ik heb mijn nieuwe hardloopschema van Andrea binnen en besluit een van de duurlopen te doen (vooruitlopend op de start, want het schema start vandaag pas).

Het gaat alleen niet helemaal naar wens. Wat horlogedrama (mijn zones staan niet goed) en na 3,5 kilometer gaat mijn knie toch weer zeer doen. Komt het door het lagere tempo? Zit ik niet goed in de flow? Had ik dan toch een rustdag moeten houden? Ik weet het niet – ik weet alleen dat dit tijdens de Bruggenloop is begonnen en het qua symptomen erg op een lopersknie lijkt. Baal baal baal. Ik wandel de laatste kilometers naar huis.

Deze week toch maar even langs de fysio. Ik hoop dat het snel te verhelpen is, want ik wil gewoon verder met het schema! En hopelijk is de komende week gezelliger dan deze. Fingers crossed.