Select Page

De Ten Miles zijn geweest, de halve marathon Eindhoven is gelopen. De eerste verliep niet zo heel goed, de tweede des te beter. Wat leerde ik van beide runs en hoe beinvloedde dat mijn plannen voor het komende seizoen?

Tilburg Ten Miles

Hardlopen, trainen en een drukke baan gaan niet altijd even goed samen. In de twee weken voordat ik de Ten Miles liep daalde mijn snelheid en ging mijn hartslag omhoog – er zat een griepje aan te komen. Ik liep de Ten Miles wel, maar mijn hartslag lag heel hoog en in de laatste kilometers moest ik echt doorbijten omdat mijn benen wel aan het asfalt geplakt leken. De moed zonk me in de schoenen voor de halve in Eindhoven, hoe ging ik dit doen? Grappig genoeg had ik dit vorig jaar bij de Dam tot Dam ook … deja vu? Uiteindelijk liep ik wel meer dan 10 minuten van mijn vorige PR op de Ten Miles af, maar toch.

Halve van Eindhoven

Handkusjes naar de supporters

Samen met de geweldige Nicole!

Dat griepje kwam inderdaad, maar mijn baan was zo druk dat ik er voor koos om wat thuis te werken, me niet ziek te melden, en gewoon door te gaan. Achteraf niet zo slim, want het was een herhaling van zetten van het voorjaar. De halve van Eindhoven stond voor de deur, ik had een klein kuchje, maar verder voelde ik me op dat moment goed en energiek. Dat zag je ook duidelijk terug in de resultaten: ik liep hem samen met mijn geweldige haas Nicole Vorderman in maar liefst 2.27.41. Onder de 2.30, dat wilde ik heel graag, en mijn tempo lag over de gehele linie hoger dan bij de Ten Miles! Plus ik was 17 minuten sneller dan vorig jaar bij de halve van Amsterdam. Go me!

De kracht- en coretraining die ik gestart ben wierp duidelijk zijn vruchten af en ook is mijn algehele conditie een stuk beter. Dat zie je ook duidelijk aan mijn hartslag. Ik loop harder bij een lagere hartslag, mooi!

De halve van Eindhoven gaf mijn gezondheid wel een flinke optater en ik belandde in hetzelfde spiraaltje als afgelopen voorjaar. Van een kuchje ging ik naar ronduit ziek en dus opnieuw een bronchitis. Hier moet ik duidelijk rekening mee houden als ik langere wedstrijden loop … het is toch een aanslag op je gesteldheid en als je door een griepje heengelopen bent komt die er onherroepelijk na raceday toch uit. Nou ja, gelukkig is dat inmiddels ook weer achter de rug.

Plannen

In mijn vorige blogpost had ik het over mijn plannen voor het komende seizoen en voor 2017. Die plannen zijn ietwat gewijzigd. Doordat ik de halve van Eindhoven zo goed liep, besefte ik dat er qua snelheid toch echt nog meer in het vat zit dan dat er nu uitkomt. Ten dele komt dat doordat ik, zoals gezegd, 38 jaar niet heb gesport en ik heb dus nogal wat in te halen. Aan de andere kant zit er ook nog steeds een mentaal drempeltje – ik ben altijd bang te hard van start te gaan en een tempo niet vol te houden. Daardoor start ik behoudend en haal ik het onderste vaak niet uit de kan. Met een haas als Nicole bleek dat ik veel meer kan dan ik denk, en die lijn moet ik even doorzetten.

marathon rotterdam

Ik wil nog steeds graag een marathon lopen in 2017, maar ik wil die ook heel graag onder de zes uur lopen. Sterker nog, onder de vijf uur is heel fijn! En daarvoor moet mijn basissnelheid omhoog. Dus ben ik daar dit winter- en voorjaarsseizoen mee bezig. Even geen lange afstanden, op de Zevenheuvelen Loop en de Bruggenloop na, maar korte afstanden op hogere snelheid. Eerst naar die vijf kilometer in 30 minuten of minder, en dan hopelijk door naar de tien kilometer in het uur. Dan kan ik in het najaar van 2016 weer door naar de lange afstanden en hopelijk op een sneller tempo. Lukt dat? Dan ga ik in het winterseizoen van 2016 trainen voor de marathon van Rotterdam begin 2017!!

Tien kilometer per uur

Gisteravond behaalde ik mijn eerste overwinningspunt – ik zit al bijna op die 10 kilometer per uur over vijf kilometer. Eigenlijk had ik niet zo’n zin om te gaan lopen, want het was alweer laat en donker. Maar in het weekend had ik ook niet kunnen lopen omdat we het hele huis aan het schilderen waren, dus ik moest echt even.

Ik startte behoorlijk hard, en besloot te kijken of ik dat angstige stemmetje in mijn hoofd de kop in kon drukken. Dan startte ik maar hard. Ging ik het volhouden? Hopelijk wel, en zo niet, jammer dan. Het werd een route over een lang fietspad tot aan het NAC Stadion, goed verlicht en lekker vlak. Geen rondje dit keer, gewoon 2,5 km heen en dan weer terug. De enige puntjes waar ik gedwongen even moest stoppen waren de stoplichten, maar op de lange loopstukken wist ik mijn tempo iedere keer behoorlijk hoog te houden. Ik keek niet te vaak op mijn horloge, en keek ook niet hoe lang ik al bezig was. De laatste kilometer was behoorlijk aanpoten, maar ik ben doorgelopen en bij de vijf kilometer zette ik mijn horloge stop. Vlak voor mijn huis.

pr 5k

“Ok … dit gaat vast een teleurstelling zijn, dus bereid je er maar alvast op voor” dacht ik, toen ik terug keek naar mijn pacing en tijd. Maar! MAAR! Die 30 minuten bleek ik niet gehaald te hebben. Maar ook maar nipt niet. Gisteren liep ik mijn snelste 3K, 3EM en 5K. De 5K in 30:54! Zo dichtbij! En al zo vroeg in dit seizoen! Als ik dit doorzet is de 30 minuten zeker haalbaar en ik durf zelfs te denken aan een wedstrijdtijd van onder de 30 minuten. Vriendinnetje Jolien heeft al aangeboden me te hazen bij een wedstrijd in het voorjaar.

November is heel goed begonnen. Nu de rest van het seizoen nog!